18. ,,Jeśli zaśniesz w połowie rozmowy, dokończymy ją w snach''

Hej :)
Nie odpowiedziałam na Wasze komentarze, jednak chcę z tego miejsca bardzo Wam za nie podziękować! :* Mam nadzieję, że ten rozdział (trochę bardziej entuzjastyczny, tak mi się przynajmniej wydaje ;)) również przypadnie Wam do gustu.
Od razu mówię, że pierwszej piosenki nie lubię. Nie wiem, co mną kierowało, że wybrałam ten utwór, kiedy pisałam rozdział (kilka miesięcy temu). Nie wiem, jaką piosenką mogłabym zastąpić tą, więc już ją zostawiam. Druga może jakoś zrekompensuje pierwszą ;)
Całuję :*
***
Rihanna & Mikky Ekko - Stay 

Jeśli powiesz, że masz problem
ja wysłucham.

Przypomniało jej się, jak uczestniczyła w balach przebierańców, kiedy była małą dziewczynką. Zawsze marzyła, aby przywdziać kreację księżniczki albo wróżki, jednak jej matka nie zgadzała się na to, wymyślając oryginalniejsze i bardziej pomysłowe stroje. Nadąsana Vanessa szła do szkoły w przebraniu pielęgniarki, kucharki czy policjantki i ani razu nie wygrała konkursu na najfajniejszą postać, a jednak wyciągnęła z tego doświadczenia jeden bardzo przydatny wniosek: nie warto robić tego, co wszyscy, bo gdybyśmy byli tacy sami, gdzieś zniknęłaby nasza wyjątkowość. Dziś Vanessa bez wątpienia była jedyna w swoim rodzaju, ale wcale nie był to powód do zadowolenia, bo czym wyróżniała się z tłumu? Tym, że wdała się w przelotną relację ze swoim szefem, nieumyślnie niszcząc przy tym jego małżeństwo, dotychczas niemal idealne. Nie było dnia, aby nie wypominała sobie błędu, który popełniła. Żałowała, że nie była mądrzejsza, a z drugiej strony czuła ulgę, uświadamiając sobie, że przynajmniej nie zrobiła tego z premedytacją. Jej celem nigdy nie było łamanie ludzkich serc, a udało jej się rozkruszyć przynajmniej dwa. Doskonale pamiętała, jak Josh pochopnie ją ocenił, wówczas tak naprawdę jej nie znając. Każdy człowiek, który wsłuchiwałby się w historię jej znajomości z Russellem, powiedziałby o Vannie, że jest wyrachowana, mogła się też założyć, że parę osób stwierdziłoby, że w ten sposób chciała zyskać wyższe stanowisko w pracy. Została ustawiona w jednym szeregu z tymi wszystkimi dziewczynami, które nie znają lepszych sposobów na osiąganie swoich celów, jednak mimo, iż cała ta sytuacja kosztowała ją wiele nerwów i stresu, cały czas była pewna, że w jakiś sposób uda jej się to wszystko odkręcić. A może wciąż była małą naiwną dziewczynką?
Niebieskooka obejrzała się, kiedy usłyszała znajomy męski głos za swoimi plecami. Kiedy dostrzegła jego twarz, w pierwszej chwili miała ochotę przyspieszyć kroku, byle tylko nie musieć z nim rozmawiać. Właśnie wtedy zrozumiała, że tak naprawdę potrzebowała go tu i teraz, choć czuła, że Josh Hartley nie widzi tej prawdziwej, dobrodusznej Vanessy, ale kochankę Russella Knighta.
- Widzę, że nie jesteś w najlepszej formie - zauważył brunet.
- A ja widzę, że nie tylko ja - odparła, a on uśmiechnął się słabo, po czym przytaknął. - Chcesz pogadać?
- Obawiam się, że mam zbyt długą historię w zanadrzu.
- Akurat idę do pracy - powiedziała Vanessa. - Umówmy się, że zaczniesz mi opowiadać teraz, a jeśli nie zdążysz skończyć, spotkamy się później i razem dobrniemy do finału. Co ty na to?
Josh nie odpowiedział, uśmiechnął się jednak, po czym oboje oderwali od siebie wzrok, nie przerywając marszu w stronę szpitala.
- No więc, jak już wiesz, miałem kiedyś narzeczoną o imieniu Paige - rzekł Hartley. - Byliśmy razem naprawdę szczęśliwi, planowaliśmy wspólne życie i tak naprawdę świata poza sobą nie widzieliśmy. Właśnie wtedy nagle musiałem wyjechać i okazało się, że nie mogę wrócić do najbliższych.
- Ktoś cię więził? - zapytała żartobliwie, a Josh pokręcił głową przecząco, choć w rzeczywistości Vanessa, zupełnie nieświadomie, trafiła w sedno.
- Kilka miesięcy temu udało mi się wrócić do domu i dowiedziałem się, że Paige związała się z innym - mówił dalej. - Gdyby to był pierwszy lepszy facet, bez wahania obiłbym mu mordę, po czym uśmiechnąłbym się i powiedział, że Paige zawsze była tylko moja. Odzyskałbym ją, bo wiem, że to, co nas łączyło, było prawdziwe.
- Co cię powstrzymało? - spytała.
- Przecież wiesz - szepnął Josh. - Ten facet to mój najlepszy przyjaciel, którego znam o wiele dłużej, niż Paige. Znalazłem się w sytuacji bez wyjścia. Kiedy Austin wylądował w szpitalu z chorym sercem, postanowiłem raz na zawsze zapomnieć o Paige i odpuścić. Nie mógłbym mu jej odebrać, a już na pewno nie w momencie, kiedy tak bardzo jej potrzebował.
- Bardzo szlachetnie.
- Do tej pory szło mi nawet nieźle - przyznał brunet. - Wiadomo, że przez cały czas o niej myślałem, ale jakoś powstrzymywałem się przed pójściem do niej i wyznaniem, że wciąż ją kocham. Dopiero ostatnio... My się prawie pocałowaliśmy. Dla mnie to było coś magicznego... Jakby to, co mieliśmy kiedyś, nagle wróciło. Przestały istnieć wszelkie problemy i ten mur, który wyrósł między nami. Znów byliśmy zakochani, widziałem w jej oczach, że pragnęła poczuć, że znowu możemy być ze sobą. Właśnie wtedy się wycofała i teraz myślę o niej o wiele częściej, niż przedtem. Przez cały czas.
- Może powinieneś ruszyć do przodu?
- Wszyscy mi to mówią - stwierdził Josh z niezadowoleniem.
- Geniusze - rzekła. - Serio, powinieneś znaleźć sobie kogoś nowego. Nie zagwarantuję ci, że pierwsza dziewczyna, z którą się umówisz, okaże się kimś wspaniałym, ale powinieneś spróbować. Jestem przekonana, że za którymś razem naprawdę się zakochasz i definitywnie wyleczysz się z Paige.
- A twoim zdaniem można się wyleczyć z miłości?
- Tak, jeśli nie była ona tą jedyną - odparła Vanessa bez ogródek. - Znam przykład prawdziwej miłości i jestem pewna, że to, co miałeś z Paige, do pięt nie dorasta temu, co przeżył mój szef ze swoją żoną.
- Russell i Naomi? - zdziwił się Hartley. - A skąd ty możesz o tym wiedzieć?
- Skończysz kiedyś zadawać głupie pytania? - zirytowała się, po czym oboje zatrzymali się pod szpitalem i spojrzeli na siebie, po raz pierwszy, odkąd spotkali się tego ranka.
- Pamiętaj, że wisisz mi kolację - stwierdził Josh. - Muszę opowiedzieć do końca.
- Zapowiada się pasjonujący wieczór z twoją byłą narzeczoną - westchnęła Vannie, po czym mimo wszystko uśmiechnęła się do ciemnowłosego i oboje weszli do budynku. Rozdzielili się na korytarzu, gdzie ona wybrała drogę do szatni, a on prosto do sali, w której leżał Austin Lynch.

***

Jeśli poprosisz o pomoc,

ja poruszę niebo i ziemię.

Kiedy był małym chłopcem i narozrabiał, zawsze chował się za plecami matki, która próbowała zmiękczyć jego ojca i jakoś zniwelować jego gniew. Żadne z rodziców nigdy nie krzyczało na Russella, pomimo, iż oboje byli bardzo wymagający i stanowczy. Kryjąc swoje postępki przed tatą, chłopiec wcale nie obawiał się lania czy nieprzyjemnych słów. Najbardziej przerażała go myśl o tym, że mógłby zawieść własnego ojca, który od zawsze pragnął, aby jego syn wyrósł na porządnego człowieka. Dziś mógł powiedzieć, że spełnił marzenie swych rodziców, a mimo to nadal nie nauczył się godnie znosić swych błędów i porażek. Przyznał się do zdrady, bo był przekonany, że dzięki temu odczuje choćby minimalną ulgę - w końcu zdjął z serca ogromny ciężar, jakim było życie w kłamstwie i mydlenie oczu ukochanej kobiecie. Odważył się, postąpił szlachetnie, a jednak nie czuł się w choćby najmniejszym stopniu jak bohater. Był naiwny, sądząc, że Naomi wybaczy mu to, co zrobił.

Rudowłosy zatrzymał się przy oknie na szpitalnym korytarzu, wpatrując się w świat za szybą. Lada chwila zacznie się grudzień, wokół zapanuje zima, a wszystkich ludzi ogarnie przedświąteczny szał. On nijak nie pasował do takiego obrazka. Swoje tegoroczne święta widział jako zaszycie się w gabinecie i udawanie, że miejsce pracy jest jego azylem. Nie miał zamiaru odwiedzać rodziców. Nie zamierzał odpowiadać na pytanie, dlaczego nie przyjechała z nim Naomi. Co jak co, ale wiadomość, że Russell okazał się niewiernym draniem, z pewnością zabrzmiałaby w uszach jego ojca jak klęska.

Mężczyzna spojrzał w bok, kiedy usłyszał, jak kroki pewnej osoby cichną, a ona sama zatrzymuje się obok niego. Jej długie rzęsy wdzięcznie podkreślały elektryzującą moc jej spojrzenia. Cokolwiek o niej myślał, nie mógł zaprzeczyć, że była po prostu piękną kobietą.
- Sądziłem, że będziesz mnie unikać po tym, co ostatnio powiedziałem - rzekł Russell, przyglądając się jej z uwagą. Jej usta wygięły się w delikatny uśmieszek.
- Chyba wyrosłam już z zabawy w chowanego - odparła Vanessa. - Przemyślałam sobie to wszystko i doszłam do wniosku, że w sumie miałeś prawo się złościć. Nawet, jeśli to nie z mojej winy twoje małżeństwo wisi na włosku, nie możemy udawać, że nie brałam w tym udziału.
- Nie bardzo wiem, do czego zmierzasz...
- Jak zwykle - westchnęła. - Słuchaj, nie jest mi za dobrze ze świadomością, że ty i ja, no wiesz... I właśnie dlatego chciałam cię poinformować, że zamierzam odkupić winy.
- A niby w jaki sposób? - zapytał z niewiarą. - Vannie, mieliśmy romans. Cokolwiek byś powiedziała czy zrobiła, nie przekonasz Naomi, aby do mnie wróciła. To skończone.
- Czasami odnoszę wrażenie, że masz sto lat.
- Niby czemu?
- Bo przez cały czas boisz się zaryzykować i zaufać komuś, kto zna życie trochę lepiej od ciebie.
- Masz na myśli siebie? - Russell uniósł brwi.
- Ty od zawsze miałeś wszystko podane na srebrnej tacy, czyż nie? Więc wyobraź sobie, że ja wszystko to, co mam obecnie, musiałam zdobyć sama i nikt mi w tym nie pomagał. Może nigdy nie musiałam martwić się o ryskę na swoim horrendalnie drogim samochodzie, ale mimo wszystko jestem bardziej doświadczona przez życie, niż ty. Jedyne, czego chcę, to abyś wreszcie mi zaufał - dziewczyna przerwała, wpatrując się w widoki za oknem, a kiedy zobaczyła to, czego się spodziewała, uśmiechnęła się z satysfakcją. Cofnęła się i zaczęła odchodzić, jednak po raz ostatni spojrzała na swojego szefa. - Właśnie naprawiam twój świat.
Russell początkowo nie zrozumiał, co miała na myśli, jednak kiedy spojrzał w miejsce, które jeszcze przed momentem to ona pożerała wzrokiem, aż się wzdrygnął. Pod szpitalem stała Naomi, uśmiechnięta i wypoczęta. Jej długie jasne włosy otulały twarz, a oczy lśniły tak, jak w dniu, kiedy poznała swojego przyszłego męża. Russell, zapominając o tym, że przecież stracił do niej prawo, miał ochotę jak najszybciej do niej pobiec, jednak wtedy zauważył mężczyznę, który stał koło niej i na którego jeszcze kilka sekund wcześniej nie zwracał uwagi. To była krótka chwila, kiedy usta Naomi złączyły się z wargami anonimowego dla Russella bruneta. Poczuł, jak świat zaczyna wirować przed nim, a nogi mu miękną i ledwo utrzymują jego ciało, obciążone tym, co właśnie zobaczył.
Stracił ją. Teraz wiedział to na pewno.

***

Jeśli zapragniesz stąd uciec

ja pobiegnę za tobą.

Kiedy zbliżał się wieczór, a niebo stawało się coraz ciemniejsze, Paige Belle przypomniała sobie, jak w przeszłości obawiała się mroku. Nim udało jej się wyjść z nałogu, razem ze znajomymi późną nocą przemierzała najczarniejsze zakątki miasta, nie bojąc się niczego. Kiedy była pod wpływem narkotyków, tak naprawdę mogła uchodzić za nieustraszoną, jednak do osiemnastego roku życia nie umiała zasnąć bez zapalonego światła obok łóżka. Dziś, kiedy miała już dwadzieścia trzy lata, dawne lęki wydawały jej się błahe i niedorzeczne. Poznała świat z każdej możliwej strony i wiedziała już, że życie bywa naprawdę okrutne. Jedyne, czego teraz się obawiała, to przyszłość, która w jej przypadku cały czas była niepewna. Żyła w ciągłym niepokoju, a jedyna osoba, która zawsze pomagała jej w trudnych chwilach, po ostatnim spotkaniu zatrzasnęła jej drzwi przed nosem. Czuła się tak, jakby straciła ojca po raz drugi. Czy tym razem bolało bardziej? Mniej więcej tak samo. Może była już zahartowana po odejściu Rogera? Zamknęła oczy, chcąc zatrzymać łzy pod powiekami. Nie mogła być słaba, nie teraz. Właśnie dziś musiała podjąć poważne kroki, by któregoś dnia móc znowu nazwać samą siebie szczęśliwą kobietą. Nawet, jeśli na jej koncie znalazłyby się miliony, albo w jej sercu zagościłaby stabilna i czysta miłość, nie osiągnie równowagi, póki nie pożegna się z trudną przeszłością raz na zawsze.
Brunetka pochyliła głowę i uśmiechnęła się, kiedy zobaczyła ogromne oczy swojej czteroletniej córeczki, wpatrzone w rodzicielkę jak w obrazek. Paige przykucnęła i choć wokół było dość ciemno, bez problemu dostrzegała w oczach Adriany iskierki.
- Jesteś moim światełkiem w tunelu - powiedziała ciemnowłosa.
- Czy to znaczy, że mnie kochasz? - zapytała dziewczynka, a Paige kiwnęła głową. - To dlaczego mnie zostawiasz?
- O czym mówisz?
- Wyjeżdżasz - rzekła Adriana. - I nie zabierasz mnie ze sobą.
- Mam do załatwienia coś bardzo ważnego, ale niedługo wrócę - powiedziała brunetka. - A poza tym nawet nie zauważysz, że mnie nie ma. Załatwiłam ci takie towarzystwo, że te dni rozłąki miną jak godzinka.
- Potwierdzam - wtrącił Josh, który pojawił się znikąd.
Rozłożył ramiona szeroko, kiedy czterolatka ruszyła w jego kierunku, a kiedy znalazła się już wystarczająco blisko, uniósł ją wysoko i delikatnie pocałował w policzek.
- Na pewno to nie problem? - zapytała Paige kontrolnie.
- Żartujesz? - zdziwił się Hartley, kołysząc córkę w jedną i drugą stronę. - Będziemy się świetnie bawić.
- Postaram się wrócić jak najszybciej - rzekła ciemnowłosa. - Trzymaj się, księżniczko!
- Chwila! - Adriana niemal krzyknęła, zatrzymując matkę, która już miała się zbierać. - A gdzie całus na pożegnanie?
Brunetka bez wahania podeszła do czterolatki i spełniła jej prośbę, jednak po chwili wydarzyło się coś, co wpędziło ją w osłupienie.
- A teraz kolej tatusia!
Rodzice spojrzeli na swoje dziecko i natychmiast zrozumieli, że nie pozostało im nic innego, jak tylko uszczęśliwić córkę. Brązowooka stanęła na palcach i delikatnie pocałowała byłego narzeczonego w policzek, po czym już ostatecznie się oddaliła, zostawiając ich w tyle.
Hartley widział, jak jego ukochana ucieka, a on został zmuszony, by stać w miejscu, choć gdyby powiedziała chociaż słowo, bez wahania złapałby ją za rękę i uciekł razem z nią.
- A teraz idziemy do domku - oznajmił żołnierz, zestawiając córkę na ziemię i obierając doskonale znany sobie kierunek.

***

Pink & Nate Ruess - Just Give Me A Reason

Brunetka zatrzymała się, kiedy dostrzegła mężczyznę żegnającego się w progu z Naomi. Sprawiali wrażenie dwójki ludzi, którzy są ze sobą naprawdę blisko. Co prawda Paige wiedziała, że w małżeństwie państwa Knight nastał kryzys, nie przypuszczała jednak, że definitywnie się rozstali. Wyglądało na to, że blondynka już znalazła pocieszenie u boku drugiego człowieka, który być może pozwoli jej jakoś uporać się z rozczarowaniem, jakim okazał się związek z Russellem. Z drugiej strony, Paige wie chyba zbyt mało, by móc snuć jakiekolwiek teorie na ten temat. Zanim zacznie układać w głowie przeróżne scenariusze, powinna porozmawiać z Naomi i w delikatny, jak najmniej stanowczy sposób, wypytać o to, co wydarzyło się naprawdę.
Kiedy Belle upewniła się, że nieznajomy brunet oddalił się już wystarczająco, ruszyła w kierunku drzwi wejściowych i kilkakrotnie zapukała do drzwi. Mijały kolejne sekundy, dłużące się w nieskończoność, nim Paige zawołała:
- Naomi, to ja.
Na te słowa jasnowłosa wyjrzała przez okno, by przekonać się, że może wierzyć w to, co usłyszała, po czym otworzyła drzwi i zaprosiła brunetkę do środka.
- Ukrywasz się przed kimś? - zapytała Paige wprost, zdejmując kurtkę. - Spokojnie, ten przystojniaczek jest już daleko stąd.
Brązowooka spojrzała na przyjaciółkę, która dosłownie osłupiała z wrażenia.
- Ty... wiesz? - wyjąkała Naomi, po raz pierwszy od niepamiętnych czasów będąc aż tak speszoną.
- To za dużo powiedziane, po prostu widziałam, jak od ciebie wychodził - wyjaśniła Paige, kiedy obydwie były w drodze do salonu. - Nie wiem nawet, jak ma na imię.
- Lucas, ale nie chcę o tym rozmawiać.
- Szkoda, bo miałam nadzieję, że urządzimy sobie babski wieczór zwierzeń... - westchnęła, po czym spojrzała na panią domu błagalnym wzrokiem. Naomi uśmiechnęła się łagodnie.
- Mogę cię wysłuchać, ale nie oczekuj zbyt wiele w zamian - ostrzegła. - Nie jestem gotowa na zdradzanie swych sekretów.
- Spokojnie, mam tu coś, co prędzej czy później rozwiąże ci język - rzekła Paige i z dumą wyciągnęła z torebki butelkę wina, co automatycznie wprawiło obie panie w dużo lepszy nastrój.

***

Po upływie godziny Naomi i Paige zostawiły za drzwiami wszelkie wątpliwości, które wcześniej blokowały je przed otworzeniem się na drugą osobę. Kiedy alkohol zaczął działać we właściwy sposób, obydwie nabrały większej ochoty na podzielenie się swymi przeżyciami z kimś zaufanym. Jasnowłosa leżała na kanapie z uroczo rozmierzwionymi włosami i akurat teraz nie obchodziło jej, czy wygląda adekwatnie do przepięknej, eleganckiej willi, w której się znajdowała. Ramiączko luźnej koszulki raz po raz zsuwało się niżej, aż za którymś razem kobieta zrezygnowała z dbania o to. Patrzyła na Paige nie jak na narzeczoną swojego brata, wiecznie niezdecydowaną i zagubioną. Dziś były najlepszymi przyjaciółkami i choć przeczuwały, że w momencie otrzeźwienia to poczucie może zostać zrównane z ziemią, nie zamierzały się wycofać, nie teraz.
- No więc, po co przyszłaś? - zapytała blondynka. - Bo jakoś nie wierzę, że tak mocno stęskniłaś się za moją skromną osobą.
- Żartujesz, maleńka? - zapiszczała Paige, niezdarnie podnosząc się z kanapy i podchodząc do gospodyni, którą objęła i pocałowała bezceremonialnie. - Tęskniłam jak diabli!
Brunetka usiadła na podłodze, po raz kolejny napełniając kieliszek trunkiem, z kolei Naomi ścierała łzę z policzka, rozbawiona aż do granic przez swą dzisiejszą towarzyszkę.
- A przyszłam po to, by zapytać, czy mogłabyś zająć się Austinem... Widzisz, muszę wyjechać i to naprawdę świetnie się składa, że wróciłaś.
- Wyjechać? - powtórzyła za nią Naomi. - Może mi jeszcze powiesz, że z Joshem?
- Z kim? - prychnęła Paige, kręcąc przecząco głową.
- No więc z kim? - jasnowłosa nie dawała za wygraną.
- Sama - przyznała w końcu dziewczyna. - Widzisz, nie potrzebuję towarzystwa, bo nie jadę na wakacje. Podjęłam decyzję i postanowiłam odszukać swojego ojca.
- Poważnie? - Knight wybałuszyła oczy, nie będąc do końca pewną, czy przyjaciółka nie próbuje jej wkręcić. - Dlaczego tak nagle postanowiłaś go odnaleźć?
- Pokłóciłam się z Peterem i to nie na żarty... Wiesz, sporo się wydarzyło, kiedy cię tu nie było.
- Tak, w moim życiu też nie było nudno... - westchnęła.
- Zauważyłam - powiedziała Paige, momentalnie ożywając. - No więc, jak ma na imię to ciacho?
- Lucas, już mówiłam - Naomi przewróciła oczami. - Skoro jesteśmy na tym etapie, chcę cię prosić, abyś nie mówiła ani Austinowi, ani Russellowi, ani w ogóle nikomu.
- A ty nie mów nikomu, dokąd jadę - nakazała brunetka. - Nie miałam pojęcia, że ty i Russell...
- Nie do wiary, no nie? - Naomi uśmiechnęła się, gołym okiem widać było, że w ten sposób próbowała oszukać samą siebie i udawać, że rozstanie z mężem nie boli jej aż tak bardzo, jak w rzeczywistości. - A byliśmy niemal idealni.
- Nie da się ukryć - stwierdziła ciemnooka. - Poznałaś go w Londynie?
- Lucasa? - spytała, nieco rozkojarzona wspomnieniem o Russellu. - Tak, w Londynie.
- To coś poważnego?
- Chyba tak, skoro niedługo zostaniemy rodzicami - powiedziała, nim zdążyła ugryźć się w język. - Paige, proszę, udajmy, że tego nie słyszałaś, dobrze?
- Niby czego? - zapytała Paige z głupawym uśmieszkiem. W pierwszej chwili Knight pomyślała, że brunetka jest już tak pijana, że zaczyna pleść bzdury, jednak po chwili dotarło do niej, że Belle była po prostu wspaniałą przyjaciółką, która bez wahania zadecydowała o uczynieniu tajemnicą świeżo odkrytych faktów.
Naomi nie była pewna, czy to za sprawą alkoholu, czy rozmowy z Paige, nagle poczuła się tak, jakby spadł jej z serca ogromny ciężar.

***

Josh spojrzał na Vanessę, która siedziała obok niego na kanapie i ze smakiem wcinała chipsy, nawet nie próbując udawać przed nim, że dla niej nie istnieje coś takiego, jak niedozwolone jedzenie. Była bardziej kumplem, niż dziewczyną. Mógł z nią porozmawiać na luzie, bez zastanawiania się, czy powinien. Miał do niej pełne zaufanie, choć znali się stosunkowo krótko. Po raz kolejny znaleźli się w jej mieszkaniu i oglądali film, z którego on nie zapamięta zbyt wiele, bowiem przez cały czas miał myśli zajęte czymś innym. Niebieskooka dziewczyna od samego początku wiedziała, że Hartley jest tego wieczoru jakiś nieobecny, poczekała jednak do końcowych napisów, jakie wyświetliły się na ekranie po dwóch godzinach seansu. Właśnie wtedy wyprostowała się na kanapie i spojrzała na bruneta wyczekująco.
- Mam coś na twarzy, że tak mi się przyglądasz? - zapytał, czując się niezręcznie.
- Jeśli uznamy, że to coś to zamyślenie, to owszem, masz coś na twarzy - odparła.
- Wcale nie jestem zamyślony - zaprzeczył gwałtownie.
- Jaki film właśnie obejrzeliśmy? - spytała lekarka kontrolnie, a kiedy zobaczyła, jak niebieskooki się zmieszał, miała ochotę klasnąć w dłonie z satysfakcji. - Chcesz o tym pogadać?
- Nie bardzo.
- Niestety nie masz wyjścia - pokazała mu język. - Pamiętasz, co mi powiedziałeś rano?
- Że dokończymy rozmowę wieczorem, ale...
- Mój drogi, obiecałeś mi coś - zauważyła. - Poza tym, mam jeszcze cieplutki popcorn i chciałabym zagryźć nim wrażenia, które mi zapewnisz swoją opowieścią.
- Nigdy nie dajesz za wygraną?
- Zastanawiam się, kiedy ludzie przestaną mnie o to pytać - westchnęła znudzona Vannie.
- Może teraz to ty opowiesz mi coś o sobie? - zaproponował. - Spędzamy ze sobą sporo czasu, a tak naprawdę nic o sobie nie wiemy.
- Przepraszam, ale ja wiem o tobie wszystko - broniła się.
- Mój ulubiony zespół?
- Taki z ciebie cwaniak? Znam imię twojej największej miłości i sam przyznasz, że akurat taka informacja bije wszelkie inne na głowę. 
- Nieźle kombinujesz... Powinnaś poznać moją córkę, dogadałybyście się.
- Mam to uznać za komplement? - spytała, delikatnie się rumieniąc. Chyba wyczuła, że Josh zauważył jej zaczerwienione policzki, ponieważ wstała z kanapy i udała się do łazienki, zostawiając go samego, nim ten zdołał skomentować sytuację we właściwy sobie sposób.
Kiedy Vanessa wróciła do pokoju, zobaczyła bruneta z twarzą przytuloną do poduszki. Z jego ust co chwila wydobywało się cichutkie pochrapywanie. Uśmiechnęła się na ten widok i bez wahania przykryła jego ciało kocem.
- Wiesz, że to już drugi raz, kiedy zasypiam w twoim mieszkaniu, tuż obok twojego łóżka? - powiedział, nagle otwierając oczy, niemal przyprawiając dziewczynę o zawał.
- Coś sugerujesz?
- Nic... Może tylko tyle, że stąd już niedaleka droga do spania razem. A tak się składa, że do trzech razy sztuka.
- Hartley, kontroluj się - rzekła surowo, na co brunet przewrócił się na drugi boczek i już po chwili tonął w objęciach Morfeusza.
Niebieskooka uśmiechnęła się sama do siebie, tłumacząc sobie bezpośrednie zachowanie Josha tym, że w czasie seansu wypili trochę wina. W normalnych warunkach mężczyzna z pewnością nie pokusiłby się o podobne potraktowanie dziewczyny. Właśnie teraz dostrzegła w zaistniałej sytuacji coś niezwykle ujmującego. Uznała, że najlepiej będzie, jeśli jak najszybciej zamknie się w sypialni i zaśnie, z daleka od niego. Kiedy oboje byli w takim stanie, wolała nie kusić losu i nie tracić relacji, którą posiadali, bo była ona naprawdę bezcenna.

Jeśli zaśniesz w połowie rozmowy,

dokończymy ją w snach.

***