24. ,,Zamknij się wreszcie i mnie pocałuj''

Hej :)
Ja już po próbnych maturach. Mogę Wam zdradzić, że zdałam wszystko, oprócz rozszerzonej matematyki, ale to nic :) Nadal jednak mam ograniczony czas wolny ze względu na szkołę.
Dziękuję za wszystkie komentarze pod poprzednim rozdziałem :) Mam nadzieję, że dalszy ciąg historii przypadnie Wam do gustu, choć domyślam się, że może on budzić mieszane uczucia - zwłaszcza końcówka odcinka.
Pozdrawiam! :*
***
Ben Howard - Promise

Mężczyzna otworzył oczy, a kiedy zobaczył, jak piękny był ten poranek, uśmiechnął się od ucha do ucha i odetchnął. Po kilku deszczowych dniach, na niebie wreszcie pojawiło się słońce, a znużeni dotąd ludzie wyszli z domów, chcąc nacieszyć się wspaniałą pogodą. Blondyn poczuł chęć zrobienia tego samego. Jedną nogą był już na podłodze, kiedy usłyszał czyjeś westchnięcie obok. Właśnie wtedy zrozumiał, że nie musi nigdzie iść, bo jego prawdziwe szczęście, było właśnie tutaj - bez względu na to, czy na zewnątrz świeciło słońce, czy padało. U jej boku nigdy nie czuł zimna, nigdy nie miał ochoty, by zostawić ją choć na chwilę. Rozkoszował się każdą sekundą, w której mógł oddychać tym samym powietrzem, co ona. Była jego ucieczką, nadzieją. Nie znał słowa wystarczająco silnego, by opisać, jak bardzo wdzięczny był Bogu za to, że postawił ją któregoś dnia na jego drodze. Gdyby nie ona, być może nadal nie wiedziałby, czym tak naprawdę jest miłość. To ona nauczyła go, że nie ma w życiu człowieka rzeczy cenniejszej, niż świadomość, że dla kogoś innego jesteśmy całym światem. Właśnie to czuł za każdym razem, kiedy ich dłonie stykały się, kiedy spojrzenia natrafiały na siebie, kiedy ich usta łączyły się w pocałunku.

Austin wrócił z powrotem pod kołdrę i przysunął się bliżej ukochanej, odnajdując jej ciało bez problemu. Kobieta dopiero po chwili otworzyła oczy, po czym posłała mu uśmiech - co prawda nadal senny, jednak jego zdaniem nie ujmowało mu to wcale uroku.

- Dzień dobry - szepnął jasnowłosy, na co Paige skinęła głową. - Piękny mamy dzisiaj dzień.

- Codziennie tak mówisz - zauważyła brunetka. - Zaczynasz się robić nudny.

- To akurat twoja wina - odparł śmiało. - Albo raczej zasługa.

Pocałował ją. Dzień w dzień dziękował za to, że ona była tylko jego i że mógł w każdej chwili okazać jej, jak bardzo ją kochał.

- Chcę ci coś obiecać - rzekła Paige, uśmiechając się, a Austin dopiero teraz zauważył na jej policzkach rumieńce. - Obiecuję ci, że do końca życia każdy twój dzień będzie równie piękny. Obiecuję ci, że każdego ranka będę obok, byś mógł zobaczyć słońce w moich oczach. Obiecuję ci, że...

Po raz kolejny przywarł do jej ust, robiąc to delikatnie, niczym motyl, subtelnie dotykający ludzkiej skóry.

-...będę cię kochać już zawsze - skończyła ciemnowłosa pospiesznie, na krótki moment przerywając narzeczonemu.

Tak, jak przypuszczała, mężczyzna już po chwili ponownie ją pocałował i tym razem nie zamierzała mu w tym przeszkadzać. Kochała go. Tamtego ranka była tego bardziej pewna, niż kiedykolwiek wcześniej.

Niebieskooki westchnął ponuro, kiedy jego wspomnienie dobiegło końca. Pięć miesięcy temu był człowiekiem, któremu niczego w życiu nie brakowało. Jego serce należało do kobiety, za którą dałby się pokroić - tak bardzo była dla niego ważna. Kiedy otwierał oczy, odnajdował ją obok siebie i przez jakiś czas był pewien, że tak już pozostanie. Przysięgła mu to i karmiła go wiarą, że wszystko będzie dobrze. Rzeczywistość okazała się trudniejsza, niż mogli się spodziewać. Teraz, kiedy budził się ze snu, nie było jej obok, nie czuł jej zapachu i nie mógł jej dotknąć. Istniała tylko w jego głowie i właściwie ani na chwilę nie opuszczała jego myśli. To on zdecydował o tym, że powinni się rozstać i choć wcale nie żałował tego kroku, bolał go fakt, że ją stracił. Kiedy leżał na łożu śmierci, myślał tylko o niej i o Adrianie - by za żadne skarby świata, nie zostawiać ich samych. Był przekonany, że obydwie potrzebują jego obecności. Jaki on był naiwny... Paige doskonale radziła sobie bez niego, miała przecież Josha. Od samego początku rola Austina ograniczała się do bycia pocieszycielem, chwilowym zastępcą Hartleya. Brzmi to dość irracjonalnie, bo przecież Paige nie miała prawa wiedzieć, że śmierć narzeczonego to nieporozumienie. Wątpiła w jego powrót i w tym samym czasie angażowała się coraz bardziej w swój związek z Lynchem. Uczyniła go najszczęśliwszym człowiekiem, chodzącym po tej ziemi, po to tylko, by po jakimś czasie złamać mu serce. Zdradziła go, jednak nie mógł powiedzieć, że ją znienawidził. Kiedy tylko pojawiała się w jego snach, jego ciało przeszywały przyjemne dreszcze, których nie mógł zatrzymać - gdyby Paige była mu obojętna, nie reagowałby w taki sposób na ich wspomnienia. Czy mógł mieć do niej żal o to, że wybrała Josha - swoją pierwszą i być może jedyną miłość? Odpowiedź nasuwała się sama, w każdym razie Austin widział to wszystko w takich, a nie innych barwach.
Mężczyzna wyjrzał przez okno na miasto, tonące w strugach deszczu. Ten dzień należał do najpaskudniejszych i tutaj obietnica złożona przez Paige zdawała się działać bez zarzutu - nie było jej, więc nie było też słońca.
Drzwi pubu otworzyły się, czemu towarzyszył dźwięk dzwoneczka, zawieszonego ponad nimi. Austin spojrzał w tamtą stronę, by po chwili instynktownie odwrócić wzrok. Po chwili dosiadł się do niego niebieskooki mężczyzna, wyraźnie zestresowany ich spotkaniem. Niepewnie wyciągnął dłoń ku Austinowi, a ten, ku jego wyraźnemu zaskoczeniu, uścisnął ją i nawet się uśmiechnął, choć nie tak promiennie, jak to robił zazwyczaj.
- No więc... - odchrząknął Josh, rozglądając się po pomieszczeniu nerwowo. Lynch nie przyznałby się do tego, jednak odczuwał przedziwną satysfakcję, widząc emocje przyjaciela. Właśnie na to zasłużył - by bać się, co za chwilę nastąpi. - Chciałeś się spotkać, a ja nie wiem...
- Poprosimy dwa piwa - zawołał Austin w stronę baru, tym samym przerywając brunetowi.
- Ja nie piję - powiedział Josh niepewnie.
- A kto mówił, że zamówiłem dla ciebie? - spytał rozbawiony blondyn.
- Dobra, to wszystko zaczyna się robić dziwne. Powiesz mi, po co mnie zaprosiłeś, czy będziemy dalej...
- Nie chciałem odpowiadać na to pytanie, a wiesz, dlaczego? - odezwał się Austin, po raz kolejny wcinając się przyjacielowi w pół słowa. - Bo uważam, że znasz na nie odpowiedź.
Hartley po raz kolejny uciekł spojrzeniem, by po upływie chwili zajrzeć znów w oczy jasnowłosego. Mężczyzna czuł, jak szybko i niespokojnie biło jego serce.
- Chciałeś rozmawiać o Paige - stwierdził Josh, a Austin przytaknął. - Nie wiem, co mam ci powiedzieć. Jedyne, co przychodzi mi do głowy, to ,,przepraszam''.
- Nie przyjmuję przeprosin - rzekł stanowczo. - Nie stresuj się tak, stary. Wiadomo, że nie jest mi z tym wszystkim lekko, ale przecież nie mam prawa cię nienawidzić. Nawet, gdybym chciał, nie udałoby mi się to. Jesteśmy przyjaciółmi i nic tego nie zmieni.
- Tylko tak mówisz. Zrobiłem ci największe świństwo.
- A pamiętasz jeszcze, kto to zaczął? - zapytał Austin. - To ja jako pierwszy zabrałem ci Paige. Przez jakiś czas wydawało mi się, że mnie kocha, ale po prostu się łudziłem. Ona od początku pragnęła tylko ciebie. Nie kochała mnie i dzisiaj jestem pewien, że to ty byłeś cały czas w jej myślach.
- Ty chyba nie wiesz, co mówisz...
- Doskonale wiem - upierał się. - Jesteście sobie przeznaczeni. Powinniście być razem. Kiedy tylko dowiedziałem się, że jednak żyjesz, byłem przekonany, że wasz związek powróci i jest to tylko kwestia czasu. Nie myliłem się. Chcę, abyś wiedział, że nie mam do ciebie żalu o to, co się stało. Wiem, że z nas dwóch to ty zasługujesz na nią bardziej.
- Paige to nie rzecz, którą można sobie przekazywać z rąk do rąk - zauważył Josh.
- Wcale tego nie robię - odrzekł Austin ze spokojem. - Mówię ci tylko, że nie będę już stał na waszej drodze. Nie mam pretensji ani do ciebie, ani do niej. Między mną, a tobą, nic się nie zmienia.
- Dlaczego ty to robisz? - zapytał Hartley. - Dlaczego nie dasz mi po mordzie, nie powiesz, że mam zostawić twoją kobietę, tylko prawisz mi jakieś morały i na dodatek oddajesz mi ją bez walki?
- Bo ja sobie poradzę bez Paige, a ty nie. Potrzebujesz kogoś, kto kocha cię całym sercem i kto zrobi dla ciebie wszystko. Obaj wiemy, że masz taką osobę. Idź do niej, przytul jej mocno i obiecaj, że nigdy więcej nic was nie rozdzieli. Zrób to dla mnie. Chcę wiedzieć, że znowu jesteś szczęśliwy.
Przez dłuższą chwilę żaden z mężczyzn nie był w stanie wypowiedzieć chociaż słowa. Austin uważnie obserwował przyjaciela, a w jego oczach odnalazł tajemnicze światełko, którego przedtem jakoś się nie dopatrzył. Dałby sobie rękę uciąć, że przez chwilę widział na twarzy Josha również uśmiech.
- Dzięki tobie wiem już, gdzie powinienem teraz być - rzekł w końcu Hartley i wstał z miejsca. Po raz kolejny uścisnął dłoń blondyna, a ten pożegnał go skinięciem głowy. Po przejściu kilku kroków, były żołnierz spojrzał znów w kierunku przyjaciela. - Przepraszam cię za wszystko.
Niebieskooki wyszedł z baru, zostawiając jasnowłosego sam na sam z własnymi przemyśleniami. Wszystko to, co dzisiaj powiedział, było prawdą. Nie znienawidził Josha po tym, co się stało. Nie zamierzał przekreślić ich przyjaźni. Chciał, by Hartley odnalazł szczęście i nawet, jeśli stanie się to w ramionach Paige, Austin musi to uszanować - w końcu kto, jak nie Josh, miał prawo do serca ciemnowłosej?

***

Jego duże, brązowe oczy błądziły po okolicy, on sam jednak doskonale wiedział, gdzie się znajduje. Odkąd poznał Paige, wiedział, że wkrótce dojdzie do jego spotkania z Lisą Belle, jednak do tej pory wciąż próbował przygotować się do rozmowy, która ich czekała. Tego ranka pojął, że nie ma sensu tracić więcej czasu na gdybanie - czas działać, tym bardziej, że ostatnio coraz częściej myślał o swoim ojcu, o siostrze i o historii jego rodziny, o ile to w ogóle można tak nazwać. Był młodym chłopakiem, który tak naprawdę cały czas poznawał życie. Byłoby mu o wiele prościej, gdyby miał kogoś, kto stanowiłby dla niego prawdziwe wsparcie. Taką osobą była dla niego matka. Potrafiła po samej jego minie odgadnąć, kiedy działo się coś złego. Wystarczyło, że powiedziała jedno słowo, a Tyler od razu miał lepszy humor i nadzieję, że to wszystko da się jeszcze posklejać. Czasami nie musiała nawet otwierać ust, ponieważ sama jej obecność, dodawała nastolatkowi skrzydeł. Teraz, kiedy nie mógł już na nią liczyć, błąkał się po tym świecie niepewnie, jakby każdy jego krok mógł skończyć się potknięciem i bolesnym upadkiem. Jak ktoś tak nieufny będzie mógł poradzić sobie w życiu? Przecież im starszy się robił, tym więcej wyzwań stawało na jego drodze. Musiał im sprostać i stawić czoła trudnościom, jednak coraz częściej czuł się bezsilny. Zazdrościł Isabel, że miała takiego ojca. Wielokrotnie słuchał jej narzekań na niego, sam musiał zresztą zgodzić się z tym, że Peter Hartley nie jest idealnym tatą, ale lepszy taki, niż żaden. A kim dla Tylera był Roger? Chłopak roześmiał się na samą myśl o człowieku, który ponoć dał mu życie. Nic go z nim nie łączyło! Pojawił się w jego życiu znikąd i Tyler nawet nie zauważyłby, gdyby Roger któregoś dnia wyszedł i nie wrócił - przecież i tak ze sobą nie rozmawiali, więc już teraz czuł się tak, jakby nikogo nie było obok.

Brązowooki wyjął z kieszeni spodni komórkę, po czym wybrał numer siedemnastolatki. Ta odebrała niemal po pierwszym sygnale. Jej głos był radosny i gdyby ktoś inny mógł teraz jej słuchać, w życiu nie pomyślałby, że ta dziewczyna ma jakiekolwiek problemy. Tyler niedawno zauważył, że Isabel zawsze tak reagowała, kiedy do niej dzwonił, albo kiedy się spotykali. Zachowywała się tak, jakby nagle przestawały istnieć wszelkie troski, uśmiechała się od ucha do ucha, promieniała. Cieszył się, że pomagał jej zapomnieć o smutkach - choć na jedną, krótką chwilę.

- Zdecydowałem się - powiedział w końcu chłopak, wypuszczając z ust powietrze. Po drugiej stronie zrobiło się cicho. - Stoję pod jej domem i mam zamiar powiedzieć jej wszystko, co do ostatniego słowa. Kimkolwiek jest, zasłużyła na to, by znać prawdę.

- Jeśli będziesz chciał o tym porozmawiać, możemy się spotkać później - zaproponowała przejęta Isabel.

- Liczyłem na to - odparł i zaśmiał się pod nosem. Wesołość siedemnastolatki zawsze poprawiała mu nastrój. - Pamiętasz, o czym gadaliśmy wczoraj?

- Jak mogłabym zapomnieć? - rzekła.

Isabel położyła głowę na klatce piersiowej Tylera, wsłuchując się w bicie jego serca. Był to pierwszy raz, kiedy to ona pojechała do niego - miała bowiem dosyć tego, że dotychczas to on pokonywał kilometry, by być przy niej. Przyszła kolej na nią. W jego pokoju rozmawiali o wszystkim i o niczym. Dziewczyna odnajdywała w tym wszystkim pewną magię, ponieważ choć rozmawiali o problemach, nie martwili się o to, co nadejdzie. Świadomość, że mają siebie nawzajem, dawała im poczucie bezpieczeństwa. Isabel była wdzięczna Bogu za to, że zesłał jej prawdziwego przyjaciela. Przez ostatnie miesiące właśnie takiej osoby potrzebowała najbardziej. Choć w jej życiu niewiele się zmieniło, gdyż nadal nie potrafiła dogadać się z ojcem, a do tego miała coraz więcej problemów z samą sobą, wszystko nagle zaczęło wyglądać na łatwiejsze.

- Wiesz, co sobie pomyślałam? - odezwała się Isabel, zerkając na ciemnookiego, który odłożył książkę i z zaciekawieniem spojrzał w jej kierunku. - Że skoro tak dobrze nam razem, to może powinniśmy gdzieś wyjechać? Uciec od tych wszystkich kłopotów i zacząć żyć od nowa.

- Ty tak na poważnie? - zapytał z niedowierzaniem. - Chciałabyś już nigdy nie zobaczyć swojego ojca?

- Nie powiedziałam, że nigdy... Chodzi mi o to, że kiedy jestem z tobą, nie potrafię przestać się uśmiechać, a kiedy po naszym spotkaniu wracam do domu, ojciec od razu na mnie naskakuje i kończy się to niepotrzebną kłótnią. Dajesz mi ulgę, która ulatnia się, kiedy się rozchodzimy. Potrzebuję czegoś więcej.

- A nie byłoby lepiej, gdybyś spróbowała poprawić swoich relacji z ojcem? - spytał niepewnie, obawiając się, że słowa te podziałają na siedemnastolatkę, jak płachta na byka. Nie mylił się - dziewczyna odsunęła się od niego jak oparzona, a potem spojrzała na niego z wyrzutem.

- Myślisz, że nie próbowałam? - zapytała urażona. - Każdego, cholernego dnia robię wszystko, byśmy mogli normalnie porozmawiać, ale nie potrafię już zrobić nic więcej. Wydaje ci się, że to dla mnie takie proste?

Chłopak bez pytania objął ją ramieniem, po czym zmusił ją, by spojrzała mu głęboko w oczy.

- Zrób coś dla mnie - powiedział. - Spróbuj raz jeszcze dogadać się z tatą. Jeśli ci się nie uda, uciekniemy stąd i znajdziemy inne rozwiązanie twoich kłopotów. Jestem z tobą, rozumiesz? Zawsze, cokolwiek się stanie, możesz na mnie liczyć.

Siedemnastolatka poczuła, jak jej policzki zaczynają płonąć, a spod jej powiek zaczynają wydostawać się łzy. Przytuliła się mocno do Tylera, w myślach powtarzając sobie jego słowa. ,,Cokolwiek się stanie, możesz na mnie liczyć''. Właśnie o takie słowa modliła się w ciągu ostatnich lat.

- A co byś powiedziała, gdybyśmy zrobili to dzisiaj? Gdybyśmy olali wszystko i uciekli, zaczynając nowe, lepsze życie, z daleka od tych wszystkich zmartwień?

- Nawet nie chcesz wiedzieć, czy wywiązałam się z obietnicy? - zapytała zdziwiona Isabel. - Dlaczego nie zapytasz, czy spróbowałam pogodzić się z ojcem?

- Bo teraz już nawet nie chodzi o ciebie - przyznał Tyler. - Po raz pierwszy poczułem, że nie wytrzymam tu dłużej. Nie umiem patrzeć w oczy temu człowiekowi.

- Masz na myśli swojego ojca?

- Dobrze wiesz, że nigdy w życiu go tak nie nazwę - warknął. - To jak?

- Będziemy w kontakcie - skwitowała Isabel i rozłączyła się, tymczasem brązowooki nabrał powietrza w płuca i zapukał do drzwi jasnowłosej. Nadszedł ten moment i to spotkanie, które przez ostatnie tygodnie spędzało mu sen z powiek.

***

Coldplay - Proof

Choć znał ją dopiero od kilku minut, już teraz miał wyrobione zdanie na jej temat. Sam fakt, że wpuściła go do środka, choć tak naprawdę nic o nim nie wiedziała, dobrze o niej świadczył - wystarczyło, że powiedział, jaki jest cel jego przybycia. Kiedy tylko wspomniał o Rogerze, kobieta bez wahania otworzyła szerzej drzwi, po czym kazała brązowookiemu rozgościć się, a sama zniknęła w kuchni. Chłopak był przekonany, że temat jej małżeństwa to dla Lisy Belle wciąż świeża sprawa, która boli tak samo, jak kilka lat wcześniej. Tylko ci, którzy kochali naprawdę, leczą się z miłości tak długo, a czasem nie udaje im się to do samego końca i oddają ostatnie tchnienie, wciąż nosząc w sercu osobę, która zaczarowała ich świat któregoś dnia. Jasnowłosa z pewnością nadal pamiętała o Rogerze, kochała go i kto wie, może nadal miała nadzieję, że pewnego dnia do siebie wrócą. Tym trudniej było Tylerowi powiedzieć jej prawdę, wiedział bowiem, że będzie to dla niej potworny cios, jednak skoro już tu był, nie mógł się teraz wycofać. Kiedy blondynka wróciła do salonu, niosąc na tacy herbatę i ciasteczka, jej twarz przecinał pogodny, choć mało przekonujący uśmiech. Próbowała zamaskować silne emocje, które jej towarzyszyły, jednak Tyler rozgryzł ją bez trudu.

- A więc mówisz, że przysłał cię mój mąż? - zapytała Lisa, dmuchając na herbatę, by szybciej wystygła. Chłopak pokręcił przecząco głową.

- Tego nie powiedziałem - odparł stanowczo. - Przyszedłem z własnej woli, ale faktycznie w sprawie Rogera. Wiem o czymś, co dotyczy również pani i sądzę, że powinna pani dowiedzieć się o tym wszystkim.

- A tak właściwie, kim jesteś?

Brunet zawahał się. Miał nadzieję, że kobieta nie zada tego pytania, z drugiej strony było to do przewidzenia. Jedyna odpowiedź, jaka przychodziła mu do głowy, była brutalnie bezpośrednia. Oczami wyobraźni już widział zaskoczoną minę Lisy, jednak skoro faktycznie chciała poznać jego tożsamość, Tyler nie miał wyboru.

- Jestem jego synem - powiedział cicho i postanowił kontynuować, by kobieta nie zdążyła zadać mu kolejnego, kłopotliwego pytania. - Kilka tygodni temu poznałem Paige. Przyszła do naszego domu, by porozmawiać z ojcem. Choć nie mieli o tym pojęcia, przez cały czas ich podsłuchiwałem i dowiedziałem się rzeczy, o których wcześniej nie wiedziałem. Przede wszystkim zrozumiałem, jakim Roger jest oszustem. Na własne uszy słyszałem, jak ten facet wmawiał Paige, że przez trzynaście lat nie wiedział o moim istnieniu, ale to bzdura. Wielokrotnie byłem świadkiem jego rozmów z moją mamą, jej desperackich prób zwrócenia na nas jego uwagi. Słyszałem, jak ją zbywał. Traktował ją, jak obcą osobę, choć przez parę ładnych lat byli parą.

- Mówisz, że ile ty masz lat? - zapytała Lisa, kalkulując w myślach. Tyler uśmiechnął się serdecznie. Było mu jej szkoda.

- Roger zdradzał panią przez kilka lat - mówił dalej. - Potrafię to zrozumieć, bo jeśli była pani dla niego najważniejsza, to miał prawo zrobić wszystko, by ratować wasze małżeństwo. Nie wiem tylko, jakim trzeba być człowiekiem, by traktować moją matkę, jak powietrze. Jednak najgorsze miało dopiero nadejść. Kiedy miałem trzynaście lat, moja matka zachorowała na raka. To ja namówiłem ją, by skontaktowała się z Rogerem. Miałem nadzieję, że nam pomoże, bo sami nie mieliśmy nawet pieniędzy na leczenie. Prosiła go, błagała, ale on był niewzruszony. Zachował się jak skończony egoista i nigdy w życiu mu tego nie wybaczę. Kiedy moja matka przegrała nierówną walkę z chorobą, Rogera ruszyło sumienie. Zostawił panią i Paige nie przez jej problemy z narkotykami, lecz przez to, że nagle zachciało mu się być dobrym tatusiem dla jedynego syna. Nie interesuje mnie jego życie, jego problemy i to, czy chce być moim ojcem, czy nie. Ja nawet nie potrafię go tak nazwać! Nie mogę znieść tego, że w tak perfidny sposób oszukał najbliższe sobie osoby - panią, Paige, moją matkę... Podejrzewam, że ta lista ciągnie się w nieskończoność. Kilka razy przyłapałem go, jak przeglądał wasze zdjęcia sprzed lat. Nie wiem, czy on nadal panią kocha, mam jednak nadzieję, że nigdy mu pani nie wybaczy. Ten facet nie zasługuje na taką kobietę i oczywiście zrobi pani, co zechce, jednak ja radziłbym raz na zawsze zamknąć ten rozdział w pani życiu.

Brązowooki wstał z miejsca, a Lisa szybko zrobiła to samo.

- Przepraszam, że zająłem pani tyle czasu - powiedział Tyler. - Być może to spotkanie było potrzebne tylko mi i być może dla pani nie miało ono żadnego znaczenia, jednak mimo wszystko wierzę, że postąpi pani słusznie.

- Poczekaj chwilę - nakazała blondynka, nie przestając się uśmiechać, choć przez chwilę nastolatek odnosił wrażenie, że w jej oczach zalśniły łzy. Kobieta wzięła do ręki telefon i z pamięci wybrała numer męża. Kiedy po drugiej stronie odezwał się głos, Lisa spojrzała na swojego gościa porozumiewawczo. Zależało jej na tym, by przysłuchał się tej rozmowie. - Witaj, Roger. Przez ostatnie lata udawałam, że przechodzimy mały kryzys i że po pewnym czasie uda nam się wszystko naprawić. Byłam głupia i naiwna. Przez cały ten czas usprawiedliwiałam cię i kochałam. Do dzisiaj. Rozumiem, że w małżeństwach różnie się dzieje i najmniej w tym wszystkim boli mnie to, co mi zrobiłeś, ale na Boga, jak mogłeś tak skrzywdzić swoje dzieci i matkę swego syna? Od tego momentu jesteś historią, do której nie chcę wracać. Przekreślam nas na zawsze. Chcę, byś żył ze świadomością, że to ty zniszczyłeś wszystko, co mieliśmy. Żegnam.

Kobieta rozłączyła się i cisnęła telefon na kanapę, kryjąc twarz w dłoniach. W pierwszej chwili Tyler nie wiedział, jak powinien się zachować, jednak zaraz potem zrobił to, co wydawało mu się najwłaściwsze - podszedł do jasnowłosej i przytulił ją. Choć jeszcze przed chwilą zamierzał wyjść, teraz wiedział już, że powinien tu zostać. Wystarczyło jedno, krótkie spotkanie, by polubił kobietę, której teoretycznie nie powinien darzyć sympatią - jego matka właśnie z Lisą przegrała walkę o serce Rogera. Mimo to, Tyler chciał być przy niej w tych trudnych chwilach. W pewnym sensie był jej to winien, ponieważ gdyby nie on, Lisa nie płakałaby dzisiaj tak bardzo.

***

Bruno Mars - Again

,,Potrzebujesz kogoś, kto kocha cię całym sercem i kto zrobi dla ciebie wszystko. Obaj wiemy, że masz taką osobę. Idź do niej, przytul ją mocno i obiecaj, że nigdy więcej nic was nie rozdzieli. Zrób to dla mnie. Chcę wiedzieć, że znowu jesteś szczęśliwy - powiedział Austin.''

Josh analizował słowa przyjaciela, chcąc upewnić się, że to, co planował zrobić, było słuszne. Kiedy usłyszał wyznanie Austina, niemal natychmiast zrozumiał, że od samego początku wiedział, gdzie jest jego miejsce. Dlaczego tak długo zwlekał? Mimo niepewności, niebieskooki nie dopuszczał do siebie myśli, że może jest już za późno, by nadrobić stracony czas. Nie było dnia, aby nie zastanawiał się, co u niej słychać. Codziennie chciał ją zobaczyć, dotknąć, posłuchać jej głosu i ujrzeć, jak uroczo się uśmiecha. Skoro tak bardzo mu jej brakowało, dlaczego tak skrupulatnie odrzucał każdy jej telefon i unikał kontaktu? Może dlatego, że w głębi duszy wiedział, że na nią nie zasługiwał? Dopiero teraz zaczął się zastanawiać, dlaczego ona przez cały czas tak bardzo chciała z nim porozmawiać i tak bardzo się nim przejmowała. A może tak mu się tylko wydawało? Może kobieta dzwoniła tylko po to, by nawrzucać mu wreszcie za jego szczeniackie zachowanie? Mężczyzna westchnął, po czym zdjął kaptur z głowy, wchodząc na klatkę schodową. Pokonując kolejne stopnie, czuł, jak jego serce zaczyna bić coraz szybciej. Teraz, kiedy miał ostatnią chwilę, nim będzie mógł znów spojrzeć w jej oczy, po raz kolejny przywołał w pamięci słowa Austina. Wybranka jego serca faktycznie od samego początku gotowa była zrobić dla niego absolutnie wszystko. Była przy nim, kiedy nie wiedział, co robić. Wspierała go, kiedy tak bardzo wstydził się prosić o pomoc. Czy go kochała? Być może zaraz się przekona.

Niebieskooki zapukał do drzwi i odczekał chwilę. Kiedy usłyszał jej kroki, poczuł, że emocje dopiero teraz sięgnęły zenitu. Złapał oddech. Teraz albo nigdy. Gdy otworzyła drzwi i wyjrzała na niego zza progu, stres przestał odgrywać rolę. Josh spojrzał jej głęboko w oczy, jakby na ich dnie był ukryty skarb, a następnie zabrał głos.

- Zanim cokolwiek powiesz, pozwól, że przede wszystkim cię przeproszę - zaczął Hartley. - Skrzywdziłem cię, choć wcale nie chciałem, aby tak wyszło. Zawiodłem twoje zaufanie i złamałem ci serce. Zrozumiem, jeśli nie będziesz potrafiła zapomnieć tego, co się stało, jednak jestem tu, by prosić o wybaczenie.

Zapadła cisza, której przez dłuższą chwilę nie zakłócił żaden dźwięk. Właśnie wtedy przed oczami Josha stanął obraz z przeszłości, który pamiętał tak, jakby miał on miejsce wczoraj.

Josh Hartley obudził się na podłodze w mieszkaniu Vanessy, zlany potem i oddychający wyjątkowo niespokojnie. Odczuwał zbliżające się zagrożenie, pomimo, iż obrazy, jakie widział we śnie, powoli zaczynały go opuszczać. Kiedy zapaliło się światło, niebieskooki aż się wzdrygnął.

- Spokojnie, to tylko ja! - powiedziała dziewczyna gwałtownie, nie wiedząc, jak się zachować. Po raz pierwszy w życiu widziała Josha w takim stanie. Podeszła bliżej i pochyliła się nad nim, ostrożnie kładąc dłoń na jego barku. - Wszystko w porządku?

Mężczyzna pokręcił przecząco głową, po czym wgramolił się z powrotem na kanapę. Teraz jego twarz była blada, a oczy niemal bez przerwy były szeroko otwarte.

- Miałeś zły sen? - zapytała Vanessa, siadając obok niego. Choć mogło to się wydawać dziwne, że taki kawał faceta, jakim był Hartley, tak mocno przeżywa jakieś głupie nocne wizje, jednak jej wcale nie było do śmiechu. Byłaby skończoną idiotką, gdyby w takim momencie próbowała się z niego nabijać. - Chodź - szepnęła, wstając z kanapy i podając mu rękę, którą brunet chwycił bez wahania. 

Poszli razem do jej sypialni. Mężczyzna bez wahania położył się, a dziewczyna przykryła go kołdrą i już po chwili zajęła wolne miejsce obok niego. Przytuliła się do niego najmocniej, jak tylko potrafiła.

- Tylko nie wyobrażaj sobie za dużo - nakazała żartobliwie, po czym oboje zamknęli oczy.

Zrobili to na próżno, bo i tak oboje byli w zbyt wielkim szoku, by ponownie zasnąć.

Od samego początku gotowa była zrobić dla niego wszystko. Poświęcała czas i energię, by być jego podporą w kryzysowych sytuacjach. Z głębokiego zamyślenia wyrwał go jej głos.

- Jestem ostatnią osobą, która mogłaby cię oceniać - powiedziała Vanessa, przyglądając mu się z uwagą. - Kilka miesięcy temu pewien mężczyzna zdradził ze mną swoją żonę. Nic do niego nie czułam, on do mnie też nie. Miał gorszy moment, a ja nie myślałam wtedy racjonalnie, bo i u mnie nie działo się najlepiej. Choć on i jego żona ucierpieli na tym, jestem pewna, że któregoś dnia uda im się do siebie wrócić. On ją kocha i wiem, że ona czuje to samo, choć ją skrzywdził. Nie ma dnia, żebym nie chciała cofnąć się do dnia, w którym spędziłam z nim noc i podjąć inną decyzję. Do końca życia będę żałować tego, co zrobiłam i wiem, że ty również będziesz się z tym męczył. Myślę, że wyrzuty sumienia zabijają cię od środka. Jesteś w tej samej sytuacji, co facet, z którym spędziłam wtedy noc. Mówi, że jest inaczej, ale ja dobrze wiem, że nadal jedyną kobietą, o której myśli, jest jego żona. Któregoś dnia do niej wróci, bo tęsknota nie pozwoli mu dłużej bez niej żyć. Sądzę, że ty też zrozumiałeś, że tak naprawdę ważna jest dla ciebie kobieta, którą zdradziłeś, a nie ta, z którą miałeś romans. Inaczej nie stałbyś tu dzisiaj przede mną.

- I co teraz zrobimy? - zapytał Josh, nie mogąc określić, czy Vanessa chce dać mu drugą szansę, czy nie. Niepewność sprawiała, że zaczynał się coraz bardziej niepokoić.

- Proponuję zapomnieć o tym, co się stało, skoro dla nas dwojga nie miało to większego znaczenia. Żyjmy tak, jak wcześniej i dbajmy o to, by już nigdy więcej nikt ani nic nie zniszczyło nam tego, co mamy.

- Propozycja nie do odrzucenia - przyznał. - Vannie, tak strasznie cię przepraszam...

- Mam jeszcze jedną propozycję - powiedziała, podchodząc bliżej i kładąc mu palec na ustach. - Zamknij się wreszcie i mnie pocałuj. Wystarczająco długo na ciebie czekałam.

Przez chwilę mężczyzna nie był pewien, czy Vanessa mówi poważnie. Zanim tu przyszedł, dopuszczał do siebie nawet to, że dziewczyna może zrobić mu awanturę i odprawić z kwitkiem. Teraz znów mógł posmakować jej ust, rozkoszować się miękkością jej skóry, tonąć w jej prześlicznych oczach. Brzmiało to jak sen i Hartley nadal bał się, że za chwilę zostanie z niego wybudzony.

Kobieta, widząc jego wątpliwości, jako pierwsza wykonała krok do przodu. Kiedy go pocałowała, oboje poczuli się tak, jakby dotknęli nieba. Po chwili Josh zrozumiał, że to wszystko dzieje się naprawdę, co dodało mu odwagi. Podniósł ją, ani na moment nie rozdzielając dwóch spragnionych ust. Po omacku odnalazł drzwi do jej mieszkania, po czym wniósł ukochaną do środka i zamknął za sobą drzwi prowadzące do raju - a w każdym razie dla nich nie istniało piękniejsze miejsce, niż to, w którym tak naprawdę zakochali się w sobie i w którym dzisiaj zaczynają nowy rozdział w swoim wspólnym życiu.
***