27. ,,Może bezpieczniej byłoby nigdy się nie zakochiwać?''

Hej :)
Dziękuję za cudowne komentarze i od razu przepraszam, że nie udało mi się na nie odpisać. Postaram się poprawić to następnym razem!
Mam nadzieję, że rozdział przypadnie Wam do gustu. Nad nowym opowiadaniem wciąż pracuję, kiedy tylko mam czas. Idzie świetnie i już nie mogę się doczekać, kiedy pokażę Wam nieco więcej. Póki co pozostaje końcówka Mine, która - mam nadzieję - nie rozczaruje żadnej z Was.
Całuję i do następnego! :*
***
Damien Rice - One

Ostatni dzień tego beznadziejnego, nieudanego pod każdym względem roku, a więc idealny czas na wszelkie podsumowania. Gdyby Paige Belle usiadła teraz przy biurku i zaczęła na kartce spisywać wszystko to, co udało jej się osiągnąć w ciągu tych trzystu sześćdziesięciu czterech dni, nie zużyłaby ani odrobiny tuszu. Rozpisałaby się, gdyby z kolei miała w punktach wymienić każdą swoją porażkę, każdy popełniony błąd i imię każdej osoby, którą skrzywdziła lub zawiodła - albo najlepiej jedno i drugie. Aby nie przygnębiać się jeszcze bardziej, postanowiła tego nie robić. Dobrze wiedziała, że ten rok był jednym z najbardziej pokręconych, jakie kiedykolwiek przeżyła. Pierwsze sześć miesięcy było w porządku. W głębi duszy nadal cierpiała, żyjąc w fałszywym przekonaniu, że Josh Hartley nie żyje, jednak mogła przez cały czas liczyć na wsparcie Austina Lyncha. To on pomógł jej stanąć na nogi, to on pokazał jej, że życie nadal może być piękne. Również dla jej córki Austin był wspaniały, robiąc wszystko, by choć trochę zastąpić jej ojca, za którym tęskniła. Wcale nie musiał tego robić. Od pierwszego spotkania nie darzył Paige sympatią, a wręcz wolał unikać ją, kiedy tylko było to możliwe. W imię przyjaźni pokonał swoje uprzedzenia. Wiedział, że Josh byłby z niego dumny, gdyby zobaczył, jak ten opiekuje się jego rodziną. Nie mieli pojęcia, kiedy pojawiła się między nimi miłość. Stało się to tak niespodziewanie, że nie od razu przyzwyczaili się do nowej sytuacji. Od tamtej chwili nie byli tylko dwójką ludzi, którzy patrzyli na siebie wilkiem i w myślach wyzywali się siarczyście. Zaczęli wiązać ze sobą przyszłość, a kiedy myśleli, co chcieliby zrobić następnego dnia, zawsze przywoływali twarz tej ukochanej osoby przed oczy. Czy robili coś złego? Nawet dziś Paige uparcie twierdziła, że nie. Wszystko wyglądałoby inaczej, gdyby wtedy wiedziała, że informacja o śmierci Josha była nieprawdziwa. Była mu wierna. Gdyby prawdziwie go nie kochała, czy tak mocno zabolałaby ją jego strata? Czy rozpaczałaby tak po śmierci mężczyzny, który nie byłby dla niej tak ważny, jak Hartley? Zawdzięczała mu jeszcze więcej, niż Austinowi. To Josh uratował jej życie, tym samym ratując jej duszę. Pomógł jej wrócić na właściwą drogę i zacząć myśleć o swojej przyszłości, zamiast dalej marnotrawić teraźniejszość. Ilu dni nie pamiętała, bo przeżyła je po zażyciu narkotyków, w stanie niekoniecznie błogiej nieświadomości? Ile chwil przeciekło jej przez palce, choć tak naprawdę nie warto gubić ani jednej? Staczała się, powoli zabijając wszystko to, co miała w sobie cennego, a jednak on potrafił dostrzec każdą jej zaletę, nawet, kiedy wyglądała, jak siedem nieszczęść. Dla niego była piękna, nawet, kiedy sama patrzyła na swe odbicie z obrzydzeniem. Jego miłość naprawiała jej duszę, dzięki czemu Josh każdego dnia zakochiwał się w niej coraz bardziej, aż w końcu kompletnie stracił dla niej głowę. Paige aż bała się pomyśleć, co by było, gdyby tamtej nocy los nie postawił na jej drodze niebieskookiego. Na pewno nie byłaby tą samą osobą, co teraz, a kto wie, może w ogóle nie byłoby jej dzisiaj wśród żywych?

W sierpniu tego roku jej szczęście rozpadło się, jak domek z kart, choć na pewno nie w oczywisty sposób. Spełniło się jej marzenie, zdające się być tak nierealnym - Josh Hartley wrócił, choć chyba nikt nie wierzył wtedy, że to jeszcze możliwe. A jednak nie wspominała tamtej chwili pozytywnie, choć na jej policzkach gościły rumieńce, kiedy tylko wracała myślami do tamtego dnia. Sam moment, kiedy ich spojrzenia spotkały się po raz pierwszy od roku, był jednym z najwspanialszych, jakich brunetka kiedykolwiek doświadczyła w swoim życiu, jednak jego późniejsze konsekwencje wcale nie były takie kolorowe. Wszystko nagle zrobiło się tak skomplikowane. Miłość, którą dotąd tak beztrosko przeżywała z Austinem, nagle wydała się wręcz niepoprawna, mało tego, z czasem zaczęła w ogóle wątpić w szczerość i prawdziwość tego uczucia. Nieznana siła wciąż pchała ją w stronę Josha, choć próbowała z tym walczyć z całych sił, by nie sprawić Lynchowi bólu. Kiedy ten zachorował i o mały włos nie stracił życia, Paige postanowiła zostać przy nim i zapomnieć o tym, że mogłaby kiedykolwiek wrócić do Hartleya. Austin potrzebował jej bardziej. Kiedy tak bardzo błagała, by Bóg jej go nie zabierał, czuła, że ta miłość płonie w jej sercu prawdziwym ogniem, rozgrzewającym jej wnętrze aż do czerwoności. Wygrali. Nagle okazało się, że nie mają się już czego obawiać i właśnie wtedy coś się wypaliło. Oddalali się od siebie, a w tym samym czasie Paige coraz bardziej zbliżała się do dawnego narzeczonego. Robiła coś, czego nie powinna, jednak mimo tej świadomości nie potrafiła się powstrzymać. Zakazane uczucie, po które sięgała, napawało ją szczęściem, choć tym samym łamała serce Austinowi. Co do niego czuła? Czy był on tylko pocieszycielem, którego mogła bez wahania pozbyć się, kiedy tylko Josh znów pojawił się w jej życiu? Nie wierzyła w to. Nie była święta i swoje ma za uszami, jednak nie byłaby zdolna okłamywać drugiego człowieka i fałszywie wyznawać mu miłość. Austin naprawdę był dla niej kimś wyjątkowym i ważnym. Zrobiłaby wszystko, by nigdy nie znaleźć się w tak trudnej sytuacji, przez którą teraz musiała jakoś przebrnąć. Gdyby ktoś zaoferował jej, że uczyni jej życie prostszym, nie zawahałaby się nawet, bo brakowało jej tej pewności, że wszystko jest pod jej kontrolą. Może bezpieczniej byłoby nigdy się nie zakochiwać?
Brunetka westchnęła, stając przed drzwiami, które widziała właśnie po raz pierwszy w swoim życiu. Osoba, która jej za chwilę otworzy, pojawiła się w jej życiu w tym roku, czyniąc go jeszcze bardziej nieudanym.
- Otwarte - krzyknęła kobieta.
Paige niepewnie przycisnęła klamkę i popchnęła drzwi. Z duszą na ramieniu przekroczyła próg, naprawdę obawiając się tego, co miało się zaraz wydarzyć. Wcale nie chciała tego spotkania, jednak niebieskooka wyraźnie na to nalegała. Belle domyślała się, o co jej chodziło. Kiedy weszła do salonu, zobaczyła w nim Vanessę, siedzącą przy stole i wyraźnie na nią czekającą. Nigdzie w pobliżu nie zauważyła za to Adriany i właśnie to wprawiło Paige w niepokój.
- Gdzie jest moja córka? - zapytała nerwowo.
- W drugim pokoju, jeszcze śpi - odparła ze stoickim spokojem, spoglądając na wolne krzesło. - Usiądź.
- Żartujesz? - spytała niezbyt uprzejmie brunetka, jednak nie zrobiło to na rozmówczyni większego wrażenia. Brązowooka usiadła zatem, choć nie kryła, że nie robiła tego z przyjemnością.
- Trochę ci zajęło wytrzeźwienie - powiedziała Vannie, nie owijając w bawełnę, a to podziałało na Belle jak płachta na byka.
- Nawet nie próbuj mnie oceniać - warknęła. - Nie przyszłam tu po to, by ucinać sobie tu z tobą pogawędkę. Przyszłam po moją...
- Córkę, wiem - odparła niewzruszona. - Osobiście przypomniałam ci o jej istnieniu, kiedy dzwoniłam. Zamierzałaś ją w ogóle odebrać?
Paige uśmiechnęła się, wiedząc, że wygląda teraz na naprawdę bezczelną, jednak nie obchodziło jej to.
- Przyznaj, że masz po prostu dosyć bawienia się w niańkę. Spokojnie, już zdejmuję z ciebie ten ciężar - skwitowała i wstała od stołu. Bez trudu odnalazła drugi pokój, z którego już po chwili wyszła, niosąc czteroletnią dziewczynkę na rękach. Wyglądało na to, że malutka była tak zmęczona, że nadal słodko drzemała, nie zważając na nic.
- Adriana jest wspaniała - powiedziała Vanessa, a Paige zauważyła, że dziewczyna nie siedzi już przy stole, lecz stoi przy drzwiach, uniemożliwiając ciemnowłosej opuszczenie mieszkania. - Mam nadzieję, że weźmiesz się w garść i nigdy więcej nie zachowasz się tak, jak ostatnio i to na oczach swojego dziecka. I wiesz, co ci powiem? Że byłoby mi o wiele łatwiej cię nienawidzić, gdybym nie wiedziała, jak bardzo Josh cię kochał.
Niebieskooka przesunęła się, tak, by Paige mogła swobodnie wyjść, jednak ta nie od razu zrobiła krok w kierunku drzwi. Widać było po jej minie, że nadal przetrawiała słowa, które właśnie usłyszała. Uśmiechnęła się, co dla Vanessy było ogromnym zaskoczeniem, bo wcale nie wyglądało to ironicznie czy żartobliwie - był to szczery, prawdziwy uśmiech.
- Bo Josh nigdy nie zakochałby się w byle kim - rzekła brunetka i dopiero wtedy wyszła.
Vannie była w głębokim szoku. Czy powinna potraktować słowa Belle jak komplement, skoro teraz sama była wybranką serca Josha Hartleya? Czy nie było to zbyt dziwne, nawet jak na nią?

***

W jednej chwili ich zwykłe, szare i skomplikowane życie, przeistoczyło się w najpiękniejszą bajkę, o jakiej dotychczas nawet nie odważyliby się marzyć, by nie rozczarować się rzeczywistością. Dwadzieścia cztery godziny temu Russell nie mógłby tak po prostu jej pocałować, za to teraz był to tylko jeden z licznych przywilejów, które znów miał w swoim posiadaniu. W jednej chwili zapomnieli o wszystkim tym, co było złe. Żyli tak, jakby jej błędy i jego zdrada, nigdy się nie wydarzyły. Pewnie trudno w to uwierzyć, jednak nagle zniknęły wszystkie żale, jakie do siebie żywili. Żadne z nich nie zamierzało robić drugiemu wyrzutów o cokolwiek. Byli najszczęśliwszymi ludźmi na świecie, mogąc po prostu poczuć znów zapach ukochanej osoby i móc z dumą powiedzieć całemu światu, że należał on właśnie do nich. Z tą wiedzą mogli góry przenosić. Miłość, którą przeżywali i która miała ten najpyszniejszy smak ze wszystkich uczuć, jakich kiedykolwiek doświadczyli, uskrzydlała ich i ani myśleli, by znowu namieszać i popsuć tą sielankę. Dopiero przyszłość pokaże, czy rzeczywiście wyciągnęli odpowiednie wnioski, jednak na ten moment nie chcieli odbiegać za daleko w przyszłość. Ludzie rozstają się z różnych przyczyn. Bardzo często dzieje się to nagle i bez zapowiedzi, kiedy uczucie pomiędzy dwojgiem ludzi tak po prostu wygasa. Być może i oni któregoś dnia znudzą się sobą, poczują, że oczekują od życia czegoś innego? Może, jednak mimo to ufali, że ich nie będzie to dotyczyć. Wierzyli, że to, co ich łączyło, było najszczersze i miało trwać już zawsze. Na pewno zrobią wszystko, by to pielęgnować i by nigdy więcej nie musieć znosić tak bolesnej rozłąki. Cztery miesiące życia bez siebie, z ciągłymi pretensjami i wyrzutami sumienia, by wreszcie móc odzyskać to, co było dla nich najbardziej wartościowe - siebie nawzajem.

Russell kończył się ubierać, kiedy spojrzał po raz kolejny na żonę, leżącą nadal pod kołdrą w łóżku, które od wczoraj rudowłosy mógł znowu nazywać swoim. Przyglądała mu się z uśmiechem, a i jemu ciężko było oderwać od niej wzrok. Zachowywali się, jak dwoje nastolatków, przeżywających pierwsze zauroczenie.
Kiedy mężczyzna dopiął ostatni guzik swej błękitnej koszuli, usiadł z powrotem na łóżku, a z apteczki, którą przyniósł wcześniej, wyciągnął wodę utlenioną i nowy bandaż.
- Czyżbyś chciał jeszcze raz poprosić mnie o rękę? - zapytała Naomi, po czym podała mężowi dłoń.
Opatrunek, który zrobił jej zeszłego wieczoru, był niestaranny, jednak nie potrafił wykonać tego lepiej, ponieważ był wówczas bardziej zainteresowany jej ustami, niż raną. Ukochana nie miała do niego jednak o to pretensji, bowiem kilkanaście godzin temu nawet nie myślała o licznych rozcięciach, które miała na skórze.
- Nie wygląda to najlepiej - powiedział Russell, przyglądając się jej dłoni. - Trzeba będzie to zaszyć.
Naomi stęknęła, ewidentnie wolałaby jeszcze się zdrzemnąć i nie było w tym nic dziwnego, bowiem tej nocy właściwie nie zmrużyli oka. Mężczyzna pocałował ją szybko, chcąc podnieść ją na duchu.
- Może pocieszy cię fakt, że i ja wybieram się do szpitala - rzekł, a blondynka rozpromieniła się, czyli wszystko było właśnie tak, jak chciał młody lekarz.

***

Niebieskooki ani na moment nie wypuszczał telefonu z ręki, wciąż wydzwaniał na policję, modląc się o jakieś informacje o Isabel, jednak nadal nie dowiedział się niczego na temat jej zniknięcia. Świadomość, że nie możesz nic zrobić, by komuś pomóc, choć tak bardzo byś tego chciał, sprawia nieprawdopodobny ból. Josh Hartley nie czuł się tak podle jeszcze nigdy przedtem, choć bycie żołnierzem wielokrotnie wiązało się z trudnymi do przejścia próbami. Był bezsilny. Jego dłonie trzęsły się, a serce biło z trudną do opisania szybkością. Zrobiłby cokolwiek, gdyby istniała szansa, że to pomoże jego siostrze wrócić do domu całej i zdrowej, jednak teraz mógł tylko czekać na przełom - sam nie był bowiem w stanie niczego przyspieszyć. Kiedy spoglądał na ojca, siedzącego bezczynnie w salonie i wpatrującego się namiętnie w sufit, a zaraz potem w list, który zostawiła mu siedemnastolatka, Josha ogarniała złość. Dlaczego Peter był taki nieobecny, kiedy jego zaangażowanie naprawdę mogłoby im się przydać? Musiał być zrozpaczony, kiedy dotarło do niego, że jego ukochana córka, którą wciąż uważał za dziecko, znajduje się poza domem, być może daleko od niego i Bóg wie, czy jest bezpieczna, czy jednak grozi jej coś złego. Josh mógł sobie tylko wyobrażać, jak zachowałby się, gdyby to Adriana uciekła od niego. Podejrzewał, że robiłby wszystko, by ją odzyskać, więc tym bardziej nie rozumiał zachowania ojca. Zresztą, nie potrafił go rozgryźć już od dłuższego czasu i dopiero teraz przyszło mu do głowy, że być może Isabel uciekła, bo miała z ojcem dokładnie ten sam problem.
Josh odłożył komórkę na stolik, po czym usiadł obok ojca. Peter nie spojrzał na syna, właściwie wyglądał tak, jakby nawet nie zorientował się, że nie był w domu sam - ani drgnął, kiedy były żołnierz położył dłoń na jego barku.
- Nie wydaje ci się, że to nienajlepsza pora na siedzenie w miejscu i podziwianie sufitu? - zapytał Josh i akurat w tym momencie nie obchodziło go, że nie brzmiał zbyt uprzejmie. Starszy Hartley nie odezwał się, spojrzał jednak na syna, co dla niebieskookiego było satysfakcjonujące, choć w niedużym stopniu. - Przez cały czas, kiedy Isabel próbowała do ciebie dotrzeć, ty byłeś obrażony. Teraz, kiedy uciekła z domu, masz być może ostatnią szansę, by to naprawić, więc rusz się i pomóż mi jej szukać, do cholery! - krzyknął i wyszedł z domu, trzaskając drzwiami.
Chłodne powietrze uderzyło w niego z potężną siłą, w ostatniej chwili osuszając jego łzy i uniemożliwiając im wypłynięcie na jego policzki. Kiedy Josh ochłonął, wszedł z powrotem do środka. To, co zobaczył, wcale nie podniosło go na duchu, wręcz przeciwnie, obarczyło go olbrzymimi wyrzutami sumienia. Peter ukrył twarz w dłoniach i rozpłakał się, wpędzając syna w zakłopotanie. Kiedy po raz ostatni widział ojca w tak paskudnym stanie? Wydał niesprawiedliwy osąd, twierdząc, że Peter nie przejmuje się tym, że Isabel nie było teraz z nimi. Usiadł znów obok ojca, przez dłuższą chwilę nie mając pojęcia, co powinien powiedzieć i jak należałoby się zachować.
- Chciałem cię przeprosić - zaczął niepewnie, wówczas Peter spojrzał na niego. Jego oczy były zapuchnięte, a nos czerwony jak róża.
- Masz rację - rzekł i były to jego pierwsze słowa od dawna. - Traktowałem Isabel tak, jak na to nie zasługiwała. Powinienem był jej pomóc, kiedy mnie o to prosiła, jednak ja skupiłem się bardziej na sobie, niż na niej. Zanim odeszła wasza matka, obiecałem jej, że uczynię wszystko, abyście byli z Isabel szczęśliwi i abyście nigdy nie zeszli na złą drogę. Nie dotrzymałem słowa. Nie mogłem znieść tej porażki. Dopiero teraz widzę, że przez cały ten czas wyrządzałem wam krzywdę. Potrzebowaliście mnie, a ja zawiodłem.
- Żadne z nas nie jest bez winy - mruknął Josh. - Chciałem cię przeprosić za coś innego. Pamiętasz tamten dzień, kiedy darłem się na ciebie i o mały włos dałem ci w twarz? Kocham cię, tato i naprawdę żałuję, że byłem takim idiotą. Musimy trzymać się razem.
- Cała nasza trójka.
- Czwórka - poprawił go Josh, patrząc na fotografię matki. Jej rude włosy pięknie współgrały z ogniem tlącym się w kominku. - Jestem pewien, że nie ma ci niczego za złe. Może nie zawsze było idealnie, ale nadal jesteś najwspanialszym staruszkiem na świecie, nie zapominaj o tym.
Między mężczyznami pojawiła się cisza, jednak żaden z nich nie czuł się z tego powodu zmieszany. Twarz Petera przeciął uśmiech, który, choć nie był promienny i nie wyrażał szczęścia, to był dla Josha naprawdę pokrzepiającym widokiem.
Nagle drzwi wejściowe zostały otwarte, a w pomieszczeniu pojawił się gość, którego żaden z Hartleyów nie mógł się spodziewać - a w każdym razie taka była pierwsza myśl Josha. Zaraz potem dotarło do niego, że Austin nie zawodził nigdy. Powinien być przygotowany na jego wizytę i na to, że zrobi wszystko, by pomóc im w odnalezieniu Isabel i w uporaniu się z tą nową, piekielnie trudną sytuacją.
- Razem będzie nam łatwiej znaleźć zgubę - powiedział blondyn, a w jego oczach zapłonęła troska.
Josh poczuł, jak w jego sercu zaczyna rozlewać się żar. Wielu ludzi oddałoby wszystko, by mieć tak wspaniałego przyjaciela, jak Austin Lynch. Biorąc pod uwagę wszystkie te zakręty, które pojawiały się na ich drodze, Josh był zdumiony tym, że Austin nadal chciał się z nim zadawać. Czy naprawdę zasłużył na jego wsparcie i na to, by wciąż był obecny w jego życiu? Jeśli tak, do końca świata będzie dziękował za to Bogu. Jeśli nie, zrobi wszystko, by któregoś dnia być znów godnym tej przyjaźni.

***

Jasnowłosa siedziała na korytarzu, przyglądając się swej opatrzonej dłoni. Moment szycia nie należał do najprzyjemniejszych, jednak wszystko było do przeżycia. Z pewnością byłoby jej jednak łatwiej, gdyby Russell cały czas był przy niej, tymczasem on wyszedł z sali w połowie pracy pielęgniarki i do tej pory nie wrócił. Naomi czekała na niego, coraz bardziej się nudząc, w dodatku intrygowało ją, gdzie tak nagle poniosło jej męża. Przychodziły jej do głowy przeróżne, nawet najdziwniejsze scenariusze, w tym wszystkim jednak nie zamierzała snuć teorii spiskowych na temat jego ewentualnej schadzki z kochanką - kimkolwiek oczywiście mogła być. Ufała mu, choć ten jeden raz mocno ją zawiódł. Miłość nie zawsze jest usłana różami, niekiedy są to raczej ciernie, a jednak nie warto się poddawać i odpuszczać, kiedy tylko robi się ciężko. Ona już swoje wypłakała, teraz chciała być szczęśliwa, tak dla przełamania monotonii. Russell był jedyną osobą, która mogła jej to szczęście zapewnić. Kiedy przysięgali sobie przed ołtarzem te wszystkie wspaniałe rzeczy, była pewna, że to u jego boku chce się zestarzeć i ani na chwilę nie porzuciła tego marzenia. Kochała go całym swoim sercem, akceptując jego wady i godząc się z błędami, które popełnił - w końcu sama też nie była święta i nie mogła pochwalić się nieskazitelną przeszłością. Teraz zaczynali wszystko od nowa, odkrywając samych siebie jeszcze raz. Z jednej strony było tak, jakby za pomocą czarodziejskiej różdżki cofnęli się do dnia, w którym się poznali, a z drugiej znali się już jak łyse konie, wiedzieli o sobie wszystko i byli przekonani, że są sobie pisani. Bez względu na to, jakie jeszcze pułapki zastawi na nich życie, pokonają wszystko, trzymając się za ręce i z ufnością patrząc w przyszłość. Oni po prostu musieli być razem i Naomi życzyła każdemu, aby spotkali na swej drodze swojego własnego Russella Knighta - swoją drugą połówkę, bez której po pewnym czasie nie będą sobie wyobrażali ani jednego kolejnego dnia.
Kiedy usłyszała kroki, od razu rozpoznała, czyje mogły być. Podniosła wzrok i ujrzała go, z przepraszającym uśmiechem na twarzy. Wyglądał tak, jakby wiedział, że choć mogła być na niego wściekła za jego nagłe zniknięcie, to po usłyszeniu tego, co miał jej do przekazania, natychmiast wybaczy mu wszystko.
- Co ty znowu kombinujesz, mężu? - zapytała, przyglądając mu się podejrzliwie. W powietrzu czuć było napięcie i Naomi miała pewne trudności z określeniem, czy było to pozytywne, czy nie.
- Jak ręka? - spytał Russell, a kiedy chciał przyjrzeć się dłoni ukochanej, ta szybko zakryła ją, zmuszając go do udzielenia odpowiedzi. Mężczyzna podrapał się po głowie, po czym uśmiechnął się jeszcze szerzej.
- Zamierzasz mi to wszystko wytłumaczyć jeszcze w tym życiu, czy nie? - niecierpliwiła się, czując, jak podekscytowanie osiąga swoje apogeum.
- Kochanie, przepraszam - rzekł rudowłosy. Jego mina zdradzała, że nie mógł się doczekać, aż wreszcie poda jej prawdziwy powód swej chwilowej nieobecności u jej boku. - Po prostu chciałem lepiej poznać naszego syna.
Russell mógłby przysiąc, że usłyszał bicie jej serca, a właściwie łomot, którego nie dało się zignorować. W jej prześlicznych oczach zamigotały łzy, a jej dłonie drżały z emocji.
- W nowym roku będziemy w końcu rodzicami, obiecuję - powiedział.
Naomi wstała z krzesła i przez chwilę patrzyła na męża, nie wiedząc, jak powinna się zachować. Zacisnęła powieki, spod których wydostało się kilka łez, jednak innych, niż te, które wypłakiwała po zdradzie Russella - te były oznaką nieprawdopodobnego szczęścia, którego nie mogłaby przewidzieć, nawet w najśmielszych snach. Knight rozłożył swe ramiona, by żona mogła przytulić się do niego, jednak ona uśmiechnęła się i dosłownie rzuciła mu się na szyję, szepcząc, jak bardzo go kocha i jak bardzo jest mu wdzięczna. Przez kilka ostatnich miesięcy sprawiała wrażenie egoistki, która marzy przede wszystkim o posiadaniu dziecka, lecz dopiero teraz jej prawdziwe pragnienie stało się wyraźnie zauważalne. Chciała mieć pełną, fantastyczną rodzinę i z pewnością nie osiągnęłaby pełni szczęścia, gdyby miała dziecko z kimkolwiek innym, niż Russell. On był miłością jej życia, a wkrótce do jej rodziny dołączy ktoś równie ważny - ich synek Angelo.
Zakochani udali się na oddział, na którym znajdował się chłopczyk. Przez cały ten czas trzymali się za ręce, z wiarą patrząc w przyszłość. Rok, który rozpocznie się za parę godzin, będzie jednym z najważniejszych w ich życiu. Szykowała się prawdziwa rewolucja, a oni czekali na nią w napięciu, ufając, że teraz nic nie mogło stanąć im na drodze do pełni szczęścia.

***