4. ,,Jesteś moja. Jesteś mój''

Hej :)
Z lekkim poślizgiem, ponieważ publikacja miała pojawić się w sobotę. Na wstępie dziękuję za wszystkie cudowne słowa pod poprzednim rozdziałem. Dodajecie skrzydeł każdym komentarzem!
Odnośnie samego odcinka, nie wnosi on może zbyt wiele i generalnie jest jednym z tych najbardziej spokojnych, jakie tu przeczytacie. W dodatku nie powala długością. Mimo to wiem, że musiał się tu pojawić i mam nadzieję, że Wam się spodoba. W kolejnym rozdziale znowu doznacie szoku - gwarantuję :)
Pozdrawiam i do następnego!

***

Rosi Golan & William Fitzsimmons - Hazy

Kiedy na ciebie patrzę, jestem szczęściarą, bo wiem, że jesteś mój.

Naomi szła przed siebie w zwiewnej, błękitnej sukience, która doskonale współgrała z kolorem jej oczu. To był jeden z tych dni, kiedy czuła się najpiękniejsza, najmądrzejsza i najlepsza, a przy tym nie stając się zadufaną w sobie zołzą. Obudziła się rano z uśmiechem przyklejonym do twarzy, bo gdy spojrzała w bok, na poduszce odnalazła liścik od Russella. Nie mógł wyjść do pracy bez stosownego pożegnania się z nią i poinformowania, że ją kocha, jednocześnie nie miał serca, by budzić ją ze snu. Uwielbiała to, że choć znali się od dawna, byli ze sobą i wiedzieli o sobie wszystko, co jakiś czas wybranek jej serca zaskakiwał ją w jak najbardziej pozytywny sposób. Czasami zastanawiała się, jak to się stało, że zainteresował się nią mężczyzna, który już przed ich poznaniem miał w zasadzie wszystko. Otrzymał od losu willę, sportowe auto, a także niemal wszystkie cechy charakteru, które ludzie bardzo wysoko cenią, Naomi z kolei była prostą dziewczyną, wychowaną w wielodzietnej rodzinie, w której nikt nigdy nie szastał pieniędzmi, bo zwyczajnie nie istniała taka możliwość. Wszyscy doceniali każdą monetę, jaką mieli, choćby nawet był to najmniej wartościowy nominał. Byli z dwóch różnych i pozornie niepasujących do siebie światów, a jednak w jakiś cudowny sposób zakochali się w sobie i niemal natychmiast zadecydowali o tym, że chcą być razem aż do końca życia. Była prawdziwą szczęściarą, bo skradła serce facetowi, który mógłby zawrócić w głowie niejednej dziewczynie, a jednak wybrał właśnie ją. Nie było dnia, by nie dziękowała Bogu za to, że kiedyś postawił na jej drodze kogoś takiego, jak Russell.

Z uśmiechem weszła do szpitala, gdzie została powitana niemalże jak członek rodziny tudzież pracownik. Lubiła wyobrażać sobie siebie jako ambitną lekarkę, wiedziała jednak, że to nigdy nie mogłoby się udać - na sam widok krwi robiło jej się niedobrze. Podziwiała męża za to, że on w tak profesjonalny sposób podchodził do swojego zawodu. Tak naprawdę mógłby w ogóle nie pracować, w końcu to rodzice kupili mu dom, jednak on nie zamierzał pozostać darmozjadem. Uczył się, studiował, zawsze wracał do domu pięć minut przed czasem, był wspaniałym synem, niemal idealnym, a teraz również lekarzem, szanowanym i jednym z najlepszych w swojej dziedzinie.

Naomi cmoknęła z satysfakcją, patrząc na swojego męża w kitlu. Uwielbiała go właśnie takiego, on z kolei nie przepadał za jej wizytami w szpitalu, twierdził bowiem, że przez nią nie może się skupić na pracy przez resztę dnia. Dziś wiedziała, że musi nagiąć ich zasadę, miała mu bowiem zbyt ważną wiadomość do przekazania. Zasłoniła mu oczy dłońmi, a on uśmiechnął się mimowolnie, rozpoznając ją po zapachu jej ulubionych perfum, którymi zawsze spryskiwała nadgarstki.

- Co tu robisz, skarbie? - zapytał z czułością, po czym odwrócił się twarzą do niej i pocałował ją w usta, mocno przyciągając do siebie. Była zaskoczona tym, że tak entuzjastycznie zareagował na jej przyjście.

- Chciałam ci tylko powiedzieć, że w domu czeka na ciebie niespodzianka - rzekła Naomi, nagle zauważając ciekawskie spojrzenie Vannie, młodziutkiej lekarki. Dziewczyna natychmiast uśmiechnęła się i pokręciła głową, co wydało się Naomi całkiem urocze.

- Przepraszam, po prostu widok szefa tak wyluzowanego to coś bardzo niecodziennego - powiedziała Vanessa, a blondynka uśmiechnęła się do niej pogodnie.

- Vannie, wracaj do pracy - rozkazał Russell stanowczym, choć nadal nieco miękkim głosem. Chyba nie potrafił być bezwzględny, wiedząc, że żona mu się przygląda. - A my pogadamy w domu - oznajmił i jeszcze raz pocałował jasnowłosą.

- Pracuj, moja ty pszczółko i nie znęcaj się nad swoimi pracownikami! - skwitowała Naomi, żegnając się z Vanessą wymianą uśmiechów. Blondynka pomyślała, że bardzo fajna dziewczyna z tej Vannie. Pod czujnym okiem Russella któregoś dnia na pewno zostanie okrzyknięta królową wszystkich lekarek, Naomi po prostu czuła to w kościach. Radosna wyszła ze szpitala i postanowiła zająć się czymś, zanim mąż wróci do domu, a miała ochotę, by stało się to jak najszybciej.

***

Rosi Golan - Come Around

- Co z ciebie za matka, skoro własnym dzieckiem nie chcesz się zaopiekować?! - krzyknęła Isabel, która tego dnia nie była w stanie oszczędzić Paige gorzkich słów. Tego samego dnia dostała kosza od Logana, jak zatem mogłaby być spokojna? Adriana chciała spać, a jej matka, zamiast się nią zająć, zamknęła się w pokoju pod pretekstem złego samopoczucia. Może siedemnastolatka powinna zrozumieć, że dla Paige powrót Josha był wielkim szokiem? Może, ale ona wcale nie zamierzała tego zrobić. Uważała jej słowa za zwykłą wymówkę, którą wymyśliła na poczekaniu. Dlaczego miałaby nie chcieć zaopiekować się czterolatką? To akurat byłoby bez sensu, ale Isabel nie zamierzała usprawiedliwiać Paige. Nienawidziła jej, a dziś czuła to na całym swoim ciele. - Tylko spróbuj udawać teraz, że kochasz mojego brata, bo ja ci w to nigdy nie uwierzę.

Isabel walnęła pięścią w drzwi, na co brunetka musiała w końcu zareagować. Wyjrzała zza progu, włosy miała rozczochrane, a oczy podpuchnięte, prawdopodobnie od płaczu. Na siedemnastolatce nie zrobiło to większego wrażenia.

- Nie będę ci się spowiadać, dzieciaku - powiedziała ostro Paige, wyprowadzona z równowagi, a jednak próbująca nie wybuchnąć, nie była przecież u siebie, a w domu rodzinnym Josha.

- Nie musisz - odparła Isabel. - Twoja spowiedź i tak nic by nie zmieniła. Nie ufam ci i mam nadzieję, że Austin i Josh przejrzą na oczy.

- Co masz na myśli?

Isabel uśmiechnęła się z nienawiścią, jakby uszczęśliwiona tym, że może wykrzyczeć Paige prosto w oczy wszystko to, co o niej myślała.

- Życzę ci z całego serca, żeby oni obaj cię zostawili całkiem samą, żałośnie ryczącą w jakimś kącie, bo jedyne, na co zasługujesz, to samotność.

Paige zatrzasnęła dziewczynie drzwi przed nosem i przez ułamek sekundy Isabel żałowała słów, które wypowiedziała, widząc, że sprawiły one ból.
- Czy ty postradałaś zmysły? - zapytał ze złością Peter, szeptem, by Paige nie mogła go usłyszeć. Na rękach miał śpiącą już Adrianę, wtuloną mocno w jego ramię. - Obiecałaś, że się postarasz. Paige ma prawo być w takim stanie.
- A czy ja mam czasem prawo mieć gorszy dzień? - spytała siedemnastolatka z wyrzutem, a po jej policzkach zaczęły płynąć łzy słabości i bezsilności. Zostawiła ojca samego i zatrzasnęła się w swoim pokoju. Opadła bezwładnie na łóżko i przytuliła się do poduszki, chcąc zagłuszyć swój rozpaczliwy szloch. Tego dnia nic jej się nie udało. Musiała wierzyć, że po burzy zawsze wychodzi słońce, tylko, że kiedy cierpimy, słowa te wydają się kompletnie irracjonalne.

***

Poczuła się tak, jakby ktoś właśnie wylał na nią kubeł lodowatej wody. Trzęsła się, z trudem hamując kolejny wybuch płaczu. Jedyne, co mogłoby jej teraz pomóc, to przytulenie się do człowieka, który oddałby każdą sekundę swojego życia, by być przy niej. Od razu na myśl przyszły jej dwa imiona: Josh i Austin. Nie była w stanie określić, o którym z nich pomyślała najpierw. Właśnie to było w tym wszystkim tak trudne do zrozumienia i jeśli tak dalej pójdzie, Paige zwariuje i wyląduje w psychiatryku. Im dłużej będzie okłamywać samą siebie, że jej serce jest w stanie kochać dwóch mężczyzn równie mocno i w tym samym czasie, tym trudniej będzie potem spojrzeć na swoje odbicie w lustrze. Mijały kolejne minuty, a ona wciąż nie miała pomysłu, jak rozwiązać problem. Nigdy przedtem nie była aż tak skołowana. Wiedziała, że którykolwiek z wariantów wybierze, to i tak wyrządzi komuś krzywdę, a przecież nie chciała nikogo zranić. Jedyne, czego chciała, to móc kogoś kochać bez zastanawiania się, co ludzie pomyślą. Przez chwilę doświadczała czegoś takiego z Austinem, a przez trzy lata z Joshem, teraz natomiast tkwiła gdzieś pomiędzy, modląc się o pomoc i o radę.
Brunetka wzdrygnęła, kiedy drzwi otworzyły się z hukiem, a do pokoju wparowali wyraźnie podchmieleni mężczyźni. Josh podtrzymywał Austina, który nawet nie kontaktował, bełkotał coś pod nosem i potykał się o własne nogi.
- Co wy... - zaczęła Paige, przyglądając się całej scenie z boku, jednak nim dokończyła zdanie, Austin wylądował na łóżku, wybuchając śmiechem i zagłuszając ją. Hartley jak gdyby nigdy nic wyprostował się i po raz pierwszy od dnia wczorajszego spojrzał na dawną narzeczoną.
Oddałaby wiele, by móc w pełni docenić jego spojrzenie, jednak nie potrafiła zapomnieć o Lynchu. Była wściekła na nich obu, ale mogła przysiąc, że kochała ich nawet teraz, kiedy tak mocno zawiedli ją swym szczeniackim zachowaniem.
- Dobrej nocy, Austin! - zawołał Josh pogodnie, nie zważając, czy jego krzyk nie obudzi Adriany, która spała za ścianą. Skierował się do drzwi, co jeszcze bardziej rozzłościło Paige.
- Nie zamierzasz się w ogóle do mnie odezwać? - zapytała ze złością. Brunet zatrzymał się, westchnął i spojrzał ponownie w jej kierunku. Otworzył usta, jakby chciał jej odpowiedzieć, jednak zrezygnował i ponownie ruszył w stronę drzwi. - Ledwo przyjechałeś i już udało ci się wszystko zepsuć. Wiedz jedno: nie pociągniesz Austina za sobą na dno. Nie pozwolę ci na to.
- Nie zamierzam go nigdzie ciągnąć - oznajmił bezceremonialnie, nagle brzmiąc jak zupełnie trzeźwy człowiek. Po raz kolejny spojrzał na Paige. - To mój najlepszy przyjaciel. A ty jesteś moją narzeczoną.
Nawet się nie uśmiechnął. Chwiejnym krokiem oddalił się, a zdezorientowana brunetka zamknęła za nim drzwi. Aż podskoczyła, kiedy Austin czknął znienacka.
- Chodź, maleńka, jest dużo miejsca! - nagabywał Lynch, zerkając na nią przymrużonymi oczami. Paige pokręciła głową, zabrała z szafy dodatkową pościel i zostawiła mężczyznę samego. Potrzebowała pobyć przez moment bez niego, zresztą widok go w tak paskudnym stanie nie wpływał na nią korzystnie. Zaczynała się obawiać, jak dużo Austin powiedział Joshowi podczas ich spotkania w pubie.

***

Rosi Golan & William Fitzsimmons - Hazy

Przez cały dzień myślał tylko o tym, by jak najszybciej skończyć pracę i pojechać do domu, do żony, którą tak bardzo pragnął teraz zobaczyć. Zastanawiał się, czy Naomi wie, jaki ma na niego wpływ i czy celowo rozprasza go w godzinach pracy. Teraz, kiedy już nie musiał nikogo operować i nie zależało od niego ludzkie zdrowie ani życie, z uśmiechem na ustach wspominał ich dzisiejsze spotkanie w szpitalu. Sama jej wizyta była niespodzianką, więc aż bał się pomyśleć, co przygotowała dla niego w domu. Może wystawna kolacja przy świecach? A może wspólny seans House'a, którego uwielbiał i którego miał wszystkie sezony na DVD? Na pewno będzie to coś wyjątkowego, Naomi zawsze stawała na głowie, byle tylko wszystko było idealne i upewniała się pięć razy, że jej prezent na pewno zachwyci Russella. Marzył, by ich szczęście nigdy się nie skończyło. Kochał ją i zrobiłby wszystko, by móc jak najczęściej czuć dotyk jej skóry, jej charakterystyczny zapach i słyszeć jej spokojny oddech.

Russell zaparkował samochód na podjeździe i obejrzał się w lusterku. Wyglądał w porządku, ale mógłby się założyć, że podobałby się Naomi nawet, gdyby zapuścił brodę do kolan i drapał ją zarostem przy każdym pocałunku. Wysiadł z auta i po cichu wszedł do domu, zdejmując marynarkę i starannie wieszając ją na kołku.

- Kochanie, wróciłem! - zawołał i wytężył słuch, by jak najszybciej namierzyć wybrankę swego serca.

- Jestem w jadalni - odpowiedziała blondynka.

Rudowłosy mężczyzna jak na skrzydłach poleciał we wskazane przez żonę miejsce, a kiedy ją zobaczył, był przekonany, że oczy za moment wyskoczą mu z orbit. Wyglądała olśniewająco w kremowej sukience i z uroczo pofalowanymi włosami. Czerwona szminka podziałała na jego zmysły, zwłaszcza gdy Naomi pocałowała go i odbiła na jego policzku ślad swych ust.

- Jak było w pracy? - zapytała, jakby od niechcenia, zapalając jedną z wielu świec stojących na stole.

- Naprawdę sądzisz, że po takim powitaniu mam teraz ochotę rozmawiać o pracy? - odpowiedział pytaniem na pytanie, rozbawiając ją. Kiedy go o to poprosiła, usiadł przy stole, sama jednak wciąż stała na nogach, a dłonie jej drżały. - Skarbie, przecież widzę, że nie możesz już tego w sobie dłużej dusić. Mów mi szybko, co to za niespodzianka.

- Boję się, że ze wzruszenia poryczę się w połowie przemówienia... - przyznała Naomi, a wyglądała przy tym tak słodko, że Russell z trudem powstrzymywał się przed przytuleniem jej i zabraniem z tego miejsca prosto do sypialni. - Nie śmiej się, wiesz przecież, że jestem dość uczuciowa!

Blondynka wciągnęła powietrze mocno do ust, po czym wypuściła je wciąż nieskazitelne i uśmiechnęła się lekko do swojego ukochanego.

- Będziemy rodzicami, Russell - powiedziała w końcu, a mężczyznę zatkało na dobrą minutę.

- Jesteś w ciąży? - zapytał wreszcie, jednak Naomi szybko pokręciła głową przecząco, sprawiając, że młody lekarz przestał rozumieć cokolwiek.

- Pamiętasz, jak kiedyś zaproponowałeś adopcję, a ja się nie zgodziłam, bo tak bardzo chciałam być w ciąży? - spytała, a oszołomiony mężczyzna skinął głową. - Zmieniłam zdanie. Jeśli tylko chcesz, możemy jutro zacząć załatwiać wszystkie formalności związane z adopcją - Naomi rozłożyła ręce, czekając, aż rudowłosy powie cokolwiek. Ten wstał w końcu od stołu, podszedł do niej i bez wahania podniósł ją do góry, po czym kilka razy okręcił wokół własnej osi. Mówi się, że chłopaki nie płaczą, jednak on z trudem powstrzymał łzy tego wieczoru. Kiedy postawił blondynkę z powrotem na ziemi, pocałował ją namiętnie, a następnie uśmiechnął się, co ona bardzo szybko odwzajemniła.

- Jesteś wspaniała - przyznał Russell. - Kocham cię.

- Ja ciebie kocham bardziej - odparła Naomi i tym razem to ona pocałunkiem zamknęła usta mężczyźnie swojego życia. Za jakiś czas ich rodzina się powiększy i jeśli rzeczywiście nie marzyli o niczym innym, staną się stuprocentowo spełnionymi ludźmi.

***