5. ,,Nawet nie wiesz, jak to dobrze, że wróciłeś''

Dzisiaj nie będzie wstępu dotyczącego opowiadania, bo moje serce skupia się na czymś zupełnie innym. Dziś my kibice na naszym Old Trafford pożegnaliśmy Sir Alexa Fergusona, legendę, której zawdzięczamy to, jak wielki w tym momencie jest nasz klub. Przez blisko 27 lat Sir Alex był sercem Manchesteru United i wierzę, że pomimo, iż przechodzi na zasłużoną emeryturę, to nadal pozostanie tym sercem.
Piszę dzisiaj chaotycznie i nieskładnie, ale czego się spodziewać, jak wzruszenie jest duże ;)
GLORY GLORY SIR ALEX FERGUSON!

 

P.S. Sir Alex z wnukami, mega mnie to rozczuliło ;)

***
 Courrier - Between

Nawet, kiedy dookoła nie odnajdujesz innych ludzi, nie jesteś sam.

Pierwszy września, od urodzin Adriany minęły pełne trzy tygodnie. Niebieskooki mężczyzna siedział na kanapie w salonie w swym rodzinnym domu i nerwowo przełączał kanał w telewizji blisko co sekundę. Nie do końca panował nad emocjami, zwłaszcza odkąd Paige zabrała jego córkę i wróciła do domu, który niegdyś nazywał ich wspólnym. Rozmawiał ze swoim ojcem, który zresztą był dla niego niezastąpionym wsparciem w chwilach bezsilności. To Peter doradził synowi, by ten nie naciskał, poczekał cierpliwie, aż Paige sama się otworzy i zechce się z nim spotkać. Oczywiście Josh widywał się z córeczką prawie codziennie, jednak w tym wszystkim odczuwał coraz większą potrzebę porozmawiania z narzeczoną. Paige najpierw zbywała go, potem jednak odebrała jeden z jego telefonów, przeprosiła go i poinformowała, że nie jest jeszcze gotowa na spotkanie. A Austin? O dziwo Josh dogadywał się z nim bez problemu, często pisali do siebie wiadomości, a co kilka dni wychodzili razem na piwo. Nie poruszali niewygodnych tematów, bo niewinna wzmianka o Paige nagle sprawiała, że Austin zaczynał się stresować. Wszystko to zaczynało być coraz dziwniejsze.

Hartley uśmiechnął się, kiedy do pokoju weszła jego młodsza siostra, ubrana w białą koszulę i długie czarne spodnie.

- Lepiej by ci było w sukience - stwierdził niczym zawodowy krytyk.

- Mam zbyt obdrapane kolana - odparła Isabel jakby od niechcenia, leniwie mieszając łyżeczką swoje cappuccino. 

- Tak to jest, jak się chodzi po drzewach - powiedział, przypominając sobie, że jego siostra od najmłodszych lat uwielbiała typowo chłopięce zajęcia.

- Nie ma co się stroić, to tylko głupie rozpoczęcie kolejnego beznadziejnego roku w mojej irytującej szkole.

- Słyszę, że się cieszysz - rzekł Josh wesoło. - Siostra, głowa do góry!

- Dobrze wiesz, że takie gadanie mi nie pomoże - powiedziała. - A co, może sam poczujesz się niezwykle szczęśliwy i wyluzowany, kiedy powiem: ,,Głowa do góry!''?

Josh musiał przyznać przed samym sobą, że tym razem jego siostra miała rację, choć wolałby, aby było inaczej i aby jej słowa faktycznie poprawiły mu nastrój i sprawiły, że wszelkie troski odejdą w niepamięć.

- Trzymaj się - zawołał, kiedy siedemnastolatka skierowała się do wyjścia. Niemal w tym samym momencie do pokoju wszedł Peter, wyraźnie zmartwiony. - Co jest, staruszku?

- Martwię się o Isabel - odparł mężczyzna bez ogródek, siadając obok syna na kanapie, a ten wyłączył telewizor. - Założę się, że jest tak przybita z powodu jakiegoś chłopaka. Czasami myślę, że lepiej byłoby, gdyby ludzie się nie zakochiwali.

- Tak, to by wiele ułatwiło - przyznał Josh. - Ale pamiętasz taką kobietę, Rose, która po jakimś czasie została twoją żoną? Ty też się zakochałeś i idę o zakład, że wspominasz wasz związek z wypiekami na twarzy.

- Rozgryzłeś mnie, synu - powiedział Peter, po czym obydwaj uśmiechnęli się do siebie i w jednej chwili spojrzeli na fotografię Rose, wiszącą nad kominkiem. Wierzyli, że kobieta wciąż zerkała na nich z góry i miała ich w swej opiece. A jeśli tak właśnie było, chyba mogli być całkowicie spokojni o Isabel i pewni, że nie stanie jej się żadna krzywda.

***

Siedemnastolatka nie była aż tak najeżona, jak zazwyczaj, zapewne z nerwów. Zmuszała się do uśmiechu, kiedy kolejne koleżanki podchodziły do niej i pytały, jak jej minęły wakacje. Jakby od niechcenia rzucała, że fajnie, po czym rozglądała się w poszukiwaniu Logana. Kiedy wyznała mu miłość, chłopak się zmieszał, ale zapewniał ją, że się odezwie. Czas pokazał, że wcale nie miał takiego zamiaru. Nie zadzwonił, nie napisał, nie chciał się z nią spotkać. Trzy tygodnie minęły, lecz nie minął jej smutek i rozczarowanie. Naprawdę miała nadzieję, że Logan zareaguje w inny sposób. Tak dobrze im się rozmawiało, tak bardzo lubili spędzać czas w swoim towarzystwie. Czasami zastanawiała się, jak udało jej się w ogóle zagadać do tego chłopaka. Wiedziała, że był bogaczem i zanim odbyli swoją pierwszą rozmowę, uważała go za zarozumialca, z którym nie chciała mieć absolutnie nic do czynienia. Ich pierwsza konwersacja była właściwie efektem przypadku, zwyczajnie wpadli na siebie w sklepie muzycznym. Chciała kupić płytę ulubionej wokalistki, na którą długo odkładała pieniądze. Przeklęła na głos, kiedy zorientowała się, że wzięła z domu o kilka euro za mało. Logan roześmiał się, po czym podszedł do dziewczyny, którą znał jedynie z widzenia i zaproponował, że kupi tą płytę, jeśli Isabel zdoła go przekonać, że warto. Tak naprawdę to ona przyczyniła się do tego, że chłopak zaczął pisać piosenki, ekspresowo poprawił się też jako gitarzysta. W pewnym sensie była matką jego kariery, którą zapewne rozpocznie w niedalekiej przyszłości. Powiedziałaby mu, jak bardzo jest z niego dumna, że odważył się spróbować, gdyby nie jedna maleńka przeszkoda: on nie chciał się z nią kontaktować.

Isabel poczuła, jak jej serce niemal wyskakuje z jej piersi na widok Logana, zmierzającego w jej kierunku w towarzystwie kolegów. Isabel odeszła od koleżanek i wyszła siedemnastolatkowi naprzeciw. Nie planowała tego, to była całkowicie spontaniczna reakcja. Była ciekawa, czy Logan pocałuje ją w policzek, jak to mieli w zwyczaju robić, póki jeszcze spędzali ze sobą czas. W idealnym świecie chłopak objąłby ją, nie zważając na reakcje pozostałych ludzi, pocałowałby tak, jak jeszcze nikt przed nim, a potem wyciągnął na zewnątrz, przeprosił za swoje zachowanie i zapewnił, że chce być jej partnerem, bo kocha ją na zabój.

- Cześć, Logan! - powiedziała Isabel radośnie, zatrzymując wyraźnie zszokowaną grupkę chłopaków, w tym swój główny cel, który spojrzał na nią jakby był pod przymusem. Nachyliła się, by pocałować go w policzek, jednak brunet odsunął się gwałtownie, po czym minął ją razem z gwiżdżącymi i wygłupiającymi się nastolatkami.

Ciemnowłosa nie miała pojęcia, co się właśnie wydarzyło i za nic w świecie nie potrafiła wytłumaczyć sobie całej tej sytuacji. Poczuła, jak się czerwieni, a do jej oczu zaczynają napływać łzy, więc czym prędzej pognała do toalety, gdzie zamknęła się w jednej z kabin i dała upust swym emocjom, uderzając pięścią w drzwi. Kiedy jeszcze była na szkolnym korytarzu, na chwilę po tym, jak Logan kompletnie ją zignorował, dałaby przysiąc, że słyszała, jak rozbawiony mówił do kolegów: ,,Ja nawet nie znam tej laski''. Zdecydowała się nie wychodzić stąd, aż wszyscy inni sobie nie pójdą. Nie mogła mu się teraz pokazać, dodatkowo nie mogła się opanować i z nerwów gotowa była znokautować jednym ciosem pierwszą osobę, która się napatoczy.

***

Od jakiegoś czasu Russell i Naomi mijali się, bo kiedy on wracał z pracy, ona akurat wychodziła z domu, a wieczorem byli już zbyt zmęczeni, by rozmawiać czy po prostu być ze sobą, jak to bywało dotychczas. Właśnie dlatego mężczyzna ucieszył się na ten dzień wolny i nie przestawał planować, jak spędzi go z ukochaną. Do głowy przychodziło mu dziesięć nowych pomysłów co minutę, ale czuł, że cokolwiek wybierze, to i tak będzie idealnie, bo skoro jemu brakuje żony, to ona z pewnością umiera z tęsknoty - w końcu to była Naomi, jedna z najbardziej uczuciowych osób, jakie kiedykolwiek spotkał na swej drodze. Rudzielec rozłożył się wygodnie na hamaku w ogrodzie, a kiedy kołysał się delikatnie, wpadł mu do głowy kolejny pomysł, jego zdaniem najlepszy ze wszystkich. Wstał i ruszył w kierunku domu, by jak najszybciej zadzwonić do nieobecnej Naomi i powiedzieć jej, że tym razem to on ma dla niej niespodziankę.

- Kiedy wracasz, słońce? - zapytał Russell, kiedy ukochana odezwała się w słuchawce.

- Aż tak tęsknisz? - odpowiedziała pytaniem na pytanie, a mężczyzna dałby sobie rękę uciąć, że była wówczas uśmiechnięta od ucha do ucha.

- Mam dla ciebie prezent - oznajmił z podekscytowaniem. - Twoja ostatnia niespodzianka jest co prawda trudna do przebicia, ale nie zaszkodzi spróbować.

- A zatem będę jak najszybciej! - zawołała wesoło. - Kocham cię bardzo.

Russell rozłączył się. Zabrał kluczyki, portfel i dokumenty, po czym wyszedł z domu, wsiadł do samochodu i ruszył w drogę po prezent dla żony. Już nie mógł doczekać się jej reakcji.

***

Czuła się dokładnie tak, jakby ktoś spuścił z niej całe powietrze - była pozbawiona jakichkolwiek pokładów energii i zrezygnowana. Przez cały dzień błąkała się po Mediolanie, aż w końcu wdrapała się na jedno z największych drzew w parku. Solidna gałąź wygięta była w taki sposób, że człowiek mógł wygodnie się na niej rozsiąść, co Isabel robiła regularnie, odkąd była małą dziewczynką. Kiedy jej matka jeszcze żyła, przychodziły tu razem i rozmawiały na tematy, których nie mogłaby przerobić z tatą. Peter, jako, że był mężczyzną, miał inne podejście, niż kobiety i dzisiaj Isabel absolutnie nie żałowała, że kiedyś niemal faworyzowała swoją mamę. Dziś już nie mogą ze sobą pogadać, w dodatku było oczywiste, że nigdy już nie staną przed taką szansą. Właśnie teraz, kiedy siedemnastolatka nie miała pojęcia, co zrobić, potrzebowała rady swojej rodzicielki. Była wściekła, że los jej ją odebrał, nagle pomyślała jednak o Joshu. Przez rok myślała, że i jego straciła bezpowrotnie, a jednak w cudowny sposób odzyskała go. Dziewczyna otarła łzy z policzków, zeszła z drzewa i ruszyła w kierunku domu, czując bardziej niż przedtem, że po prostu potrzebuje starszego brata obok siebie.

***

Russell kątem oka oglądał komedię, jednak ta działała mu na nerwy, zamiast go śmieszyć. Był wściekły, a nie należał do osób, które skutecznie maskują swoje emocje. Czekanie na Naomi z każdą kolejną godziną przestawało być zabawne, a zaczęło być naprawdę uciążliwe. W myślach powtarzał nieprzyjemne słowa, jakie śmiało mógł rzucić w jej kierunku, bo przecież miał do tego prawo. On był dzisiaj mężem, który czeka z obiadem i prezentem, a ukochana osoba nawet nie informuje go, że może się trochę spóźnić. Była już dziewiąta wieczorem, kiedy Russell usłyszał dźwięk klucza przekręcanego w zamku. Wyprostował się na kanapie i poczekał w milczeniu, aż jasnowłosa wejdzie do pokoju. Był bardzo ciekaw, w jaki sposób będzie mu się tłumaczyć.

- Co tak pięknie pachnie? - zapytała Naomi, zapalając duże światło, jednak nie zauważając krzywej miny męża.

- Uroczysty obiad - odparł lekko zachrypniętym głosem. - Teraz to już właściwie kolacja.

- Nie gniewaj się - poprosiła. - Dobrze wiesz, że byłam u koleżanki. Opowiadałam ci o niej. Poznałam ją przez Internet. Ma dwie adoptowane córeczki, obydwie prześliczne. Świetnie mi się z nią rozmawiało i po prostu straciłam poczucie czasu.

- Nie jestem zły - odpowiedział Russell i faktycznie jego gniew nieco zmalał. - Chcesz jeść ten zimny makaron, czy może od razu przejdziemy do prezentu?

- A jak ci się wydaje? - spytała, po czym usiadła koło niego i w promiennym uśmiechu pokazała mu wszystkie swoje zęby. Rudowłosy sięgnął po kopertę, która leżała na stoliku, po czym podał ją żonie i mruknął:

- Mam nadzieję, że dobrze wybrałem.

Naomi sprawnie rozdarła papier, a następnie wyjęła z koperty dwa bilety lotnicze do Madrytu.

- Widzę, że zaniemówiłaś z wrażenia - powiedział, gdy cisza między nimi zaczęła być niezręczna. Blondynka pokiwała głową, po czym spojrzała na męża z nieukrywaną przykrością. Absolutnie nie takiej reakcji się spodziewał.

- Przecież wiesz, że musimy być na miejscu, jeśli pojawi się jakikolwiek przełom w sprawie adopcji - powiedziała, nawet nie kryjąc niezadowolenia z jego podarunku.

- Chciałem po prostu spędzić z tobą trochę czasu, Knight - skrzywił się i wstał. - Jeśli to zbyt wielkie oczekiwania, to może pora pomyśleć poważnie o naszym związku?

- Będziesz się teraz na mnie obrażał? Mogłeś dla odmiany pomyśleć o dziecku, zamiast przez cały czas myśleć wyłącznie o sobie - Naomi również wstała, a kiedy mijała męża, potrąciła go i ciężko było stwierdzić, czy zrobiła to przez przypadek, czy specjalnie. Russell położył się z powrotem na kanapie i przetarł oczy z niedowierzania. Czekał na nią tyle godzin z prezentem po to, by otrzymać od niej tak bolesny cios? Warto było się starać, by w ramach podziękowań dostać jeszcze w łeb?

***

- Cały dzień gniłeś na tej kanapie? - zapytała Isabel, kiedy weszła do domu i zastała w salonie Josha, będącego w dokładnie tej samej pozycji, w jakiej był rano, kiedy się żegnali.

- Daruj sobie te uprzejmości i zacznij się spowiadać - odparł Josh stanowczo, na co ona rzuciła mu pytające spojrzenie. - Dotarło do ciebie, że wakacje się skończyły? Powinnaś wracać do domu wcześniej.

- Próbujesz przejmować obowiązki taty?

- Zastępuję go, bo tak długo na ciebie czekał, że aż w końcu zasnął - powiedział Hartley. - Cokolwiek się dzieje, nie możesz go od siebie odsuwać. Nasz staruszek naprawdę się o ciebie troszczy i gdyby stało ci się coś złego, do końca życia nie przestałby się obwiniać, że cię nie upilnował.

Isabel zmiękła. Usiadła obok brata i oparła głowę na jego barku i przez dłuższą chwilę oboje milczeli.

- Mam złamane serce - wyznała w końcu.

- Ja miałem kiedyś złamaną rękę, a popatrz, co dzisiaj mogę nią zrobić - rzekł i wyciągnął dłoń, by pogłaskać siedemnastolatkę po głowie, na co ta zareagowała uśmiechem. - Wojsko nauczyło mnie, że nieważne, jak poważna jest rana, ważne, by nigdy się nie poddawać. Zapewne nie chcesz mi powiedzieć, co spowodowało chwilową niedyspozycję twojego serca? - spytał, a ona pokręciła głową. Dokładnie tego się spodziewał. - Jestem przy tobie, mała. Nie pozwolę nikomu, by cię krzywdził.

Isabel spojrzała na fotografię matki nad kominkiem i niemal poczuła jej obecność. Z pewnością jej cząstka znajdowała się teraz w każdym z nich, również w Joshu, który nigdy wcześniej nie przeprowadził z młodszą siostrą aż tak poważnej rozmowy. Ufała mu. Skoro powiedział, że będzie ją bronił, to z pewnością mogła od tego momentu czuć się bezpieczna. Co prawda Josh na pewno nie znał leku na złamane serce, bowiem sam będzie miał z nim problem, kiedy dowie się o romansie Paige i Austina, jednak mimo wszystko jego wsparcie było dla siedemnastolatki bezcenne.

- Nawet nie wiesz, jak to dobrze, że wróciłeś - szepnęła Isabel, mocniej przytulając się do brata i niemal po chwili zasypiając przy nim i zapominając o kłopotach, przez które płakała tego dnia.

Ja jestem przy tobie. 

***

P.S. Dziękuję za komentarze! ;)